ਭਾਰਤ, ਜੋ ਕਿ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੇ ਉੱਤਮ ਰੂਪ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਣ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਹੀ ਬਿਤਾਉਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਨੱਬੇਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਭਾਰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੇਕਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਆਤਿਥੇ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੁਨੀਵਰ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਆਤਿਥਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੈਰ ਧੋਣ, ਅਰਪਣ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ।" ਭਾਰਦਵਾਜ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ ਤੇ ਹਰ ਛੋਟੀ-ਮੋਟੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਾਂ। ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਸ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ?" ਭਾਰਤ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੁਨੀਵਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਘੋੜੇ, ਮਜਬੂਤ ਯੋਧੇ ਅਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਪਾਣੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਣ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬੁਲਾਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਮੁਨੀਵਰ ਅੱਗ-ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਤਿਥਿਆ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਅਤੇ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਤਿਥਿਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੋ।" ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਸਭ ਨਦੀਆਂ, ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ, ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ।" ਕੁਝ ਨਦੀਆਂ ਮਧੁ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਸੁਧਾ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਠੰਡਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਵਹਾਉਣ। ਮੁਨੀਵਰ ਗੰਧਰਵਾਂ—ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਹਹਾ, ਹੂਹੂ—ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ, ਅਲੰਬੁਸਾ, ਨਾਗਦੰਤਾ, ਹੇਮਾ, ਹਿਮਾ—ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਜਨਮੀ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀਆਂ ਸੇਵਕਣਾਂ, ਟੁੰਬਰੂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਇੱਥੇ ਆਉਣ। ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਜੰਗਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਅਮਰ ਫਲ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਵੇ। ਇੱਥੇ ਸੋਮਦੇਵ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਦੇਣ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਵਿਅੰਜਨ, ਚਟਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੂਸਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਟਣੀਆਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਦਿਰਾ, ਅਤੇ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਮਾਸ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਤੇਜ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਉਚਾਰਣ ਵਾਲੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪੋਬਲ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਆਖਿਆ। ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ, ਪਸੀਨਾ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ, ਮਲਯ ਅਤੇ ਦਰਦੁਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਹੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਚਹੁੰਚੁਫੇ ਦਿਵ੍ਯ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਹਵਾ ਚਲੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ, ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣੀ ਅਤੇ ਲਯਬੱਧ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਧੁਨੀ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਖਤਮ ਹੋਈ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਫੌਜ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਹਰ ਜਗਾ ਸਮਤਲ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਬੇਰਿਲ ਵਰਗੇ ਹਰੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਬਿਲਵ, ਕਪਿੱਠ, ਜੈਕਫਲ, ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਫਲ, ਆਮਲਾ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਆ ਗਏ। ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਦਿਵ੍ਯ ਆਨੰਦ ਦਾ ਜੰਗਲ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਿਆ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਚਾਰ ਸੁੰਦਰ ਮੰਡਪ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਅਸਥਾਨ, ਮਹਲ ਤੇ ਭਵਨ, ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਦਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਦਵਾਰ ਰਾਜਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੇਜਾਂ, ਆਸਨ, ਵਾਹਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਭੋਜਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਵਿਅੰਜਨ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਬਰਤਨ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਬਣ ਗਿਆ। ਸਭ ਆਸਨ ਵਿਵਸਥਿਤ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭਾਰਤ, ਜੋ ਕਿ ਕੇਕਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਲ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦਿਵ੍ਯ ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ, ਚਮਰੇ ਦਾ ਪੱਖਾ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਚਮਰੇ ਦਾ ਪੱਖਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।