ਭਾਰਤ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਣ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਲਿਆਂਦੇ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਰਧਵਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪੂਜਨੀਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਮ — ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ — ਇਸ ਸਮੇਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?" ਫਿਰ, ਵਸਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮਾਣਯੋਗ ਬਰਧਵਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਸਨੇਹੀ ਬਚਨ ਦਿਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਵਿਵਹਾਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗੇ ਮਨੁੱਖ — ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਆਦਰ, ਆਤਮ-ਸਯੰਮ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਇਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪੁੱਛ-ਗਿੱਛ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਹੋਰ ਵਧੇ।" ਬਰਧਵਾਜ ਨੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਦੇ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਕੱਲ੍ਹ ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਕਰ; ਮੇਰੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਭਾਰਤ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਉੱਨ ਨੇ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਬਿਤਾਉਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਨਵੇਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਪੈਰ ਧੋਣਾ, ਅਰਪਣ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਸਭ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ।" ਬਰਧਵਾਜ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਨੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਇਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਇੰਤਜਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ?" ਭਾਰਤ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਪੂਜਨੀਯ, ਤੁਹਾਡੀ ਭੈ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਲੋਂ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਾਧੂ-ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ, ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਪੂਜਨੀਯ, ਜਿਹੜੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਪਾਣੀ, ਜ਼ਮੀਨ, ਘਰ ਜਾਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਬਰਧਵਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਫੌਜ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ," ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਦਾ ਇੰਤਜਾਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅੱਗ-ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ-ਸਤਕਾਰ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਅਤੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਮਹਿਮਾਨ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ — ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਥੇ ਇੰਤਜਾਮ ਕਰੋ।" "ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਮਹਿਮਾਨ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ — ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਥੇ ਇੰਤਜਾਮ ਕਰੋ।" "ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭ ਨਦੀਆਂ, ਅੱਜ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਵਣ।" "ਕਈ ਨਦੀਆਂ ਮਧ ਨਾਲ, ਕਈ ਵਧੀਆ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਈ ਠੰਡਾ ਪਾਣੀ, ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਵਾਂਗ, ਵਹਿਣ।" "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਤੇ ਸਭ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ, ਅਲੰਬੁਸਾ, ਨਾਗਦੰਤਾ, ਹੇਮਾ, ਅਤੇ ਹਿਮਾ — ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਜਨਮੀ ਹਨ।" "ਜੋ ਸਤੀਆਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ — ਸਭ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਦਿਵਯ ਵਣ, ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਪੱਤੇ, ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸਦਾ ਦਿਵਯ ਫਲ — ਇੱਥੇ ਹੋਣ।" "ਇੱਥੇ, ਸੋਮ ਦੇਵਤਾ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਦੇਣ — ਖਾਣ, ਚਖਣ, ਚੂਸਣ, ਲੀਕਣ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਆੰਜਨ, ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਵਿੱਚ।" "ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਦਿਵਯ ਸ਼ਰਾਬ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਸ — ਇਥੇ ਹੋਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਿਆਨ, ਅਤੁੱਲ ਚਮਕ, ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਸিদ্ধੀ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਸੀਨਾ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਮਲਯਾ ਅਤੇ ਦਰਦੁਰਾ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਆਤਮ-ਮਨੋਹਰ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵਹੀ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ ਬੱਦਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਦਿਵਯ ਡੌਲ ਵੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨਾਚ ਕੀਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਈ, ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਨਿਕਲੀ। ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ, ਸਾਫ, ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਲੈ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਵਯ ਆਵਾਜ਼, ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨ-ਭਾਵਣੀ, ਰੁਕ ਗਈ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਫੌਜ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇਖੀ। ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਸਮਤਲ ਹੋ ਗਈ, ਨੀਲੇ ਪਾਖੀ ਵਾਂਗ ਹਰੀ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਬਿਲਵਾ, ਕਪਿੱਠਾ, ਜੈਕਫਰੂਟ, ਬੀਜ-ਭਰੇ ਫਲ, ਆਮਲਕੀ, ਅਤੇ ਫਲ-ਲਗੇ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉਗ ਆਏ। ਉੱਤਰ ਕੁਰੂ ਤੋਂ ਦਿਵਯ ਆਨੰਦ ਦਾ ਵਣ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਨਦੀ, ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਵਹਿਣ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰਵੋਤਮ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਦਿਵਯ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ।