ਭਰਦਵਾਜ਼ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਜਿਹਾ ਅਪਰਾ ਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਭੋਗ ਸਕੋ?” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭਰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਆਈਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਰੁੱਕ ਗਈ। ਭਰਤ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿਹੀ ਮਹਾਨ ਹਸਤੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਅਜਿਹਾ ਸੋਚੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਾਓ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਸਮਝਾਓ। ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਉਹਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਨਾਹ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਹ ਗੱਲ ਮੰਨਿਆ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਉਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਮ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਥਾਂ ਦੱਸੋ।” ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਭਰਦਵਾਜ਼ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਹੈ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸ਼ੇਰ! ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਆਪ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਤੁਰਨਾ ਤੇਰੇ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪੁੱਛ ਕੇ ਤੇਰੀ ਖ਼ਿਆਤੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹਨ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਜਾਵੇਂ, ਪਰ ਅੱਜ ਰਾਤ ਇੱਥੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਭਰਤ!” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਢਿੱਲ ਛੱਡੀ ਕਿ ਉਹ ਰਾਤ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਹੀ ਬਿਤਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਭਰਦਵਾਜ਼ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ ਅਤੇ ਭਰਤ, ਕੈਕਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਭਰਤ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਪੈਰ ਧੋਣਾ, ਆਹਰ-ਪਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ-ਸੇਵਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।” ਭਰਦਵਾਜ਼ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੂਰੇ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਲਈ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੋ। ਪਰ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ?” ਭਰਤ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜ ਅੰਦਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੋਟੀ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਸੂਰਮੇ, ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਵਨ, ਪਾਣੀ, ਜ਼ਮੀਨ, ਕੁਟੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਭਰਦਵਾਜ਼ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, “ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆ।” ਭਰਤ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੱਦਣ ਦੀ ਵਿਆਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਭਰਦਵਾਜ਼ ਨੇ ਅੱਗ-ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਮਹਿਮਾਨ-ਸੇਵਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ। “ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਅਤੇ ਟਵਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਮਹਿਮਾਨ-ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕਰਵਾਓ। ਮੈਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਿਆਕਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ; ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਆਉਣ। ਕੁਝ ਨਦੀਆਂ ਮਧੁ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਵਰਗੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵਹਿਣ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ। ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ, ਅਲੰਬੁਸਾ, ਨਾਗਦੰਤਾ, ਹੇਮਾ, ਤੇ ਹਿਮਾ—ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਜਨਮੀ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਸ ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਟੰਬੁਰੂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਉਣ। ਕਰੂ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਵਨ, ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਪੱਤੇ, ਤੇ ਕੂਬੇਰ ਦੇ ਅਮਰ ਫਲ ਇੱਥੇ ਹੋਣ। ਇੱਥੇ ਸੋਮਦੇਵ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਦੇਣ—ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਿਅੰਜਨ, ਚਾਟਣ, ਚੂਸਣ, ਚਬਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਚੁਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਦਿਰਾ ਅਤੇ ਮਾਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੋਣ।” ਇੰਝ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪੋਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠੇ। ਫਿਰ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਪਸੀਨਾ ਸੁੱਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਪਵਨ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਮਲਯ ਅਤੇ ਦਰਦੁਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਆਈ। ਹਵਾ ਸੁਖਦ, ਆਨੰਦਮਈ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ। ਉੱਤਮ ਬੱਦਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਚਹੁੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਦਿਵ੍ਯ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਵਧੀਆ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹਿਣ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਣ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਗਾਉਣ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਧੁਨ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜੀ, ਸਾਫ਼, ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁਰੀਲੀ।