ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੂਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰੇਗਾ, ਸਿਵਾਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਬੂਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉਹ ਗ਼ੁਮਾਨੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਸਕਤਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਬੇਬੇਟਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਯਗਿਆ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸਿਧਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਯਗਿਆ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਉਭਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਲਾਲ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਡਰਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕੀਲੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਰਤਨ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਦਿਵਿਆ ਪਾਇਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਜੀਵ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰੁਝਾਨੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਜੀਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਇਸਾ ਆਪਣੇ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।" ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਇਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਅੱਧਾ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਕੈਕੈਈ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਇਸਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਤਨੀ ਪਾਇਸਾ ਖਾ ਕੇ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਗਰਭਵਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰ ਰਾਜਾ ਲਈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਵਰਫੁਲ ਸਹਾਇਕ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੋਹਕ, ਤੇਜ਼, ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਲੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰੇਮ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਮੇਟਿਆ।