ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਾਖੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣਯ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਾਂ, ਸਾਧੂਆਂ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ, ਰੁਦਰਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਂ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਦੇਵਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਬਲਵਾਨੀ ਅਤੇ ਗਰੂਰ ਨੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਤਰਸ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਸਾਧਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਇਸ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰੋ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਰਾਵਣ ਦੀ ਮੌਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਬੂਨ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰ ਸਕਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ। ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਕਿ ਬੇਬੱਚੇ ਸੀ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਛਾ ਰਖਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਣੀ ਉਸ ਦੇ ਅਗੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਣੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਰੰਗ ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲਾਲ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਪਾਯਸਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਰਤਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਖੁਰਾਕ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ ਪਾਯਸਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਾ ਲਈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਹਾਇਕ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਾਖੇ ਨੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।