ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਡਰੋ ਨਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਠੋਰ, ਭਿਆਨਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਆਤੰਕ ਬਣੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗਾ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੇ ਸਥਾਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਆਕृति ਵਾਲੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਆਤੰਕ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਰਾਖੇ! ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉਸ ਗੱਜਦੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸਦੇ لشਕਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੇਠ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਈਂਗਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਭਾਂਡਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤ ਸਮਾਨ ਖੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਮਾਇਆ ਦਾ ਉਤਪਾਦ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਗੂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਅ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਾਂ? ਮੈਂ ਉਹ ਉਪਾਅ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਖੰਡ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ।” ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਵਣ ਨੇ ਬਹੁਤ ਲੰਬੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਰਾਖਸਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੱਛਣੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਠਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਸ਼ਰਥ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਪਰ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਸਨ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ, ਉਹਨੇ ਪੁੱਤਰ-ਕਾਮੇਸ਼ਟੀ ਯਗ ਕਰਵਾਇਆ। ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਯਗ ਕਰ ਰਹੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਵਿਚੋਂ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਲਾਲ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਡੰਕੇ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਰੋਆਂ ਅਤੇ ਦਾਢੀ ਸੋਹਣੀ, ਪੀਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਜੜੀ ਹੋਈ ਭਾਂਡਾ ਸੀ। ਇਸ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬਣਾਈ ਖੀਰ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾਇਆ ਦਾ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਉਸ ਰਚਨਹਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪੁਰਸ਼ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇਠ, ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਇਸਾ ਲੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਦੈਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਯੋਗ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇ, ਤੇ ਆਖੀਂ, ‘ਇਹ ਖਾਓ।’ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਤੂੰ ਇਹ ਯਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੜੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਖੀਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਅਚੰਭਤ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮਨਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬਣਾਈ ਖੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਐਸਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ ਅਚਾਨਕ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੱਭ ਲਵੇ। ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਾਰਜ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਛਾ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਪਤਝੜ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦਸ਼ਰਥ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਪਾਇਸਾ ਲੈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ।” ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਧੀ ਖੀਰ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਆਧੀ ਵਿਚੋਂ ਅੱਧੀ ਖੀਰ ਸੁਮਿਤਰਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਬਾਕੀ ਆਧੀ ਖੀਰ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਬਚੀ ਹੋਈ ਖੀਰ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁੜ ਸੁਮਿਤਰਾ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਾਨ ਪਤਨੀਆਂ ਬੜੀ ਆਦਰਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਪਾਇਸਾ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਗਰਭਵਤੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ।