ਭਾਰਤ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਉਠਣ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ—"ਜਲਦੀ ਜਾ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ, ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਅੱਜ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਾਪਸ ਆਵੇ।" ਭਾਰਤ ਦੇ ਉਚਿਤ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਫੌਜ ਦੇ ਅਗਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਮ ਕੁੱਲਾਂ ਦੇ ਊਠ, ਰਥ, ਖੱਚਰ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਭਾਰਤ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਨੌਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿਆਰ ਹਾਥੀ ਚੱਲ ਪਏ। ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਤੀਰ-ਕਮਾਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਇਕ ਲੱਖ ਤਿਆਰ ਘੋੜੇ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੂਵਰਾਜ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੋ ਲਏ। ਕੈਕਈ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਉੱਚ-ਉੱਚ ਸਭਾਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਸਭਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ, "ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਟਲ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਠਾ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ?" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਗਰਿਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ—ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਆਮ ਲੋਕ—ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਮ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਇਸ ਜਥੇ ਵਿੱਚ ਨਗੀਨਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰ, ਹੁਨਰਮੰਦ ਕੁੰਭਾਰ, ਬੁਣਾਈ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਲੱਕੜ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ, ਨਕ਼ਸ਼ੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਛੇਦਣ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀਦੰਦ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰ, ਮਿਸ਼ਰੀ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਵਰਨਕਾਰ, ਕੰਬਲ ਧੋਣ ਵਾਲੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵੈਦ, ਧੂਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਧੋਬੀ, ਦਰਜ਼ੀ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਲੋਕ, ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਨੌਕਰ-ਮਲਾਹ ਵੀ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਗਾਂਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਸਾਰੇ, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਮੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੇ ਗਏ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਸੈਨਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੈਕਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਪ੍ਰਣੀਤ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤੁਰ ਪਈ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਜਥੇ ਨੇ ਰਥਾਂ, ਵਾਹਨਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ, ਸ੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਰਾਮ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਗੁਹਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੱਕ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਆ ਕੇ ਟਿਕੀ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਲਗਾ ਦਿਓ; ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਆਰਾਮ ਕਰਾਂਗੇ, ਕੱਲ੍ਹ ਇਸ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਨਦੀ 'ਤੇ ਉਤਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਭਾਰਤ ਦੇ ਏਸ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਕਿਆ" ਆਖ ਕੇ, ਹਰੇਕ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਪਕਰਨਾਂ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਮ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਉੱਥੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁਹਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸੋਚਾਂ, ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਭਾਰਤ, ਜਿਸਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਕੋਵਿਦਾਰ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਆਪ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲਿਆ ਸੀ, ਭਾਰਤ—ਕੈਕਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਸ਼ਾਇਦ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ, ਰਾਮ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵੀ। ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ।" "ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਿਸ਼ਾਦ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਨਦੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਮਾਸ, ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਪੰਜ ਸੌ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਮਲਾਹ, ਹਰ ਸੌ ਦੀ ਇਕ-ਇਕ ਟੋਲੀ, ਪੰਜ ਸੌ ਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ। ਜਦੋਂ ਭਾਰਤ ਇੱਥੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਿਸਮਤ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੈ, ਅੱਜ ਗੰਗਾ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਉਮੀਦ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।