ਜਦੋਂ ਰਾਖਸਸ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਵਿਣੂ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਵਿਘਨ-ਨਾਸਕ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਣੂ ਜੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵੱਲ ਲਿਆਓ।” ਵਿਣੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਹਨ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਪਰਾਇਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਡਰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਹਿੱਤ ਲਈ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਉਸ ਕਠੋਰ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਸੰਕਟ ਬਣੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾਂਗਾ।” “ਮੈਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ,” ਵਿਣੂ ਨੇ ਇਹ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਿਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਾਰ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਗਰੂਰ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ। ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਗਰਜਦੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਵੇਂਗਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦਸਰਥ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ, ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ, ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਜੀਵ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਸੀ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਡੰਕੇ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਕੇਸ, ਚਮਕਦਾਰ ਦਾਢੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੇਜ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਕਦਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚਾਂਦੀ ਵਾਲਾ ਕਟੋਰਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਸ ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾਈ ਖੀਰ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਦਸਰਥ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਏ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਉਸ ਜੀਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਯਸਾ (ਖੀਰ) ਲਵੋ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਆਯੁ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਛਾ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਸੀਸ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਟੋਰਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਅਸਧਾਰਣ ਜੀਵ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਮਹਲ ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉਠੇ। ਦਸਰਥ ਨੇ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਪਾਯਸਾ ਲਵੋ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ।” ਉਸ ਨੇ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਅੱਧੇ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਧਾ ਸੁਮੀਤਰਾ ਨੂੰ, ਬਾਕੀ ਅੱਧਾ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸਾ ਮੁੜ ਸੁਮੀਤਰਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਯਸਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਯਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਰਾਣੀਆਂ ਆਦਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਣੂ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦਸਰਥ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਾ ਮਰਨ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਵਿਣੂ ਨੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਦਸਰਥ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਸਕਣ।