ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸੇਵਕਾਂ, ਰਸਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਲੱਕੜੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੱਗੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਸਤਾ ਸੁਚੱਜਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣੇ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਭਾਰਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਲਈ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾਅ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸਮੰਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ ਸਲਾਹਕਾਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਸਮੰਤ੍ਰਾ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਜਾ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਤੇ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰ।" ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਰਤ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ, ਨਾਗਰਿਕ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਬੜੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਫੌਜ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਤੇ ਯੋਧੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ, ਬਲਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ।" ਭਾਰਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਭਾਰਤ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਬਾਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਰਾ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਸਮੰਤ੍ਰਾ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਹ ਉਚਿਤ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ, ਖੇਤੀਆਂ, ਵਪਾਰੀ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਭ ਨੇ ਉੱਤਮ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਊਠ, ਰਥ, ਖਚਰ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜ ਲਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੀ ਤਿਰਾਸੀਵੀਂ ਸਰਗ ਪਾਠ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲੇ। ਨੌਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿਆਰ ਹਾਥੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਇਕ ਲੱਖ ਤਿਆਰ ਤੇ ਸਵਾਰ ਘੋੜੇ ਵੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਕੈਕੇਈ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹੀਆਂ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਮੂਹ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਦੇ, "ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਜੋ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੱਕੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ?" ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਕਿ ਕੇਵਲ ਰਾਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਗਰਿਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਰ ਸਭ ਲੋਕ, ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਆਮ ਨਾਗਰਿਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਬੁਣਾਈ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੋਰ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਲੱਕੜ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ, ਨਕ਼ਸ਼ੀਕਾਰ, ਹਾਥੀਦੰਦ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰ, ਚੂਨਾ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰ, ਕੰਬਲ ਧੋਣ ਵਾਲੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵੈਦ, ਧੂਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਚਲੇ। ਧੋਬੀਆਂ, ਦਰਜ਼ੀਆਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਅਭਿਨੇਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਤੇ ਨੌਕਰ-ਮਜਦੂਰ ਵੀ ਚਲੇ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਉਹ ਸਭ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ, ਚੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਚਮਕਦੇ ਤਾਮੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੂਰੀ ਸੈਨਾ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਚੱਲ ਪਈ। ਚਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰਥਾਂ, ਵਾਹਨਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਰਾਮ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਗੁਹਾ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਫੌਜ ਠਹਿਰ ਗਈ। ਭਾਰਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਆਈ ਫੌਜ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਲਗਾਓ; ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਆਰਾਮ ਕਰਾਂਗੇ ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਇਹ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਜਲ ਦਾਨ ਕਰਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਨਦੀ ਤੇ ਉਤਰਨੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼," ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ-ਆਪਣੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉੱਤਮ ਸਾਜ-ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ, ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।