ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਨੀ ਪਵੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ—ਇਹ ਕੰਮ ਉਹ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਸੱਜਣਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਕਰੇਗਾ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੜਈ, ਰਸਤੇ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰਾਖੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੇਜ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਭਾਰਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਲਈ ਅਤਿ ਭਾਵੁਕ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਜਲਦੀ ਉੱਠੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਰੰਤ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਵਾਓ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ।" ਮਹਾਨ ਭਾਰਤ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਬੜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਘਰ-ਘਰ ਵਿਚ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ, ਬਲਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚੁਸਤ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਤੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਸੈਨਾ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਰਥ ਜਲਦੀ ਲਿਆਵੋ।" ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁਤਿਆ ਰਥ ਲਿਆਇਆ। ਭਾਰਤ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ, ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਫਿਰ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਲਦੀ ਜਾਓ ਤੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖੋ ਕਿ ਸੈਨਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਭਾਰਤ ਦੇ ਠੀਕ ਆਦੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਅਗਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ, ਛਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਉੱਘੇ ਊਠ, ਰਥ, ਖਚਰ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਰਤ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲੇ। ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿਆਰ ਹਾਥੀ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਤੀਰ-ਕਮਾਨੀਏ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਇਕ ਲੱਖ ਘੋੜੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਲਏ। ਕੈਕਈ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਚਮਕਦੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਰਸਭਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਸਭ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ, "ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਕਾਇਮ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ?" ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕੇਵਲ ਰਾਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸੁਭਚਿੱਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਗਰਿਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ, ਗਲੇ ਮਿਲਦੇ ਅਤੇ ਚਲ ਪਏ। ਜੋ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਆਮ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਮ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਇਸ ਜਥੇ ਵਿੱਚ ਜਵਾਹਰਾਤ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮਾਹਿਰ ਕੁੰਭਾਰ, ਜਾਲੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਲੱਕੜ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ, ਨਕਸ਼ੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਛੇਦਣ ਵਾਲੇ, ਦਾਂਤ-ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੂਨਾ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰ, ਕੰਬਲ ਧੋਣ ਵਾਲੇ, ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵੈਦ, ਧੂਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਧੋਬੀ, ਦਰਜ਼ੀ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡੜੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਨਟ-ਨਟਣੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਕਏ ਜਾਂ ਨੌਕਏਣੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਤਾਮੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੈਕਈ ਪੁੱਤਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਥਾਂ, ਵਾਹਨਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਗੁਹਾ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੱਕ ਤੇ ਕੁੱਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਸੈਨਾ ਉਥੇ ਢੇਰ ਲੱਗ ਗਈ। ਭਾਰਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੀ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਸਾ ਦਿਓ; ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਆਰਾਮ ਕਰਾਂਗੇ ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਇਹ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।" ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਲਈ, ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਹ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣ ਜਥਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਢੰਗ-ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।