ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸਨੇ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹਰੇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੀ ਕਰਨੀ ਪਏ, ਵੱਡਿਆਂ, ਨੇਕਦਿਲ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਬੜ੍ਹਈ, ਰਸਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਰਾਖੇ ਅੱਗੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਭਾਰਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਰੰਤ ਉੱਠੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਫੌਜ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ।” ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਸ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਹੁਕਮ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ, ਫੌਜ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠੇ। ਘਰ-ਘਰ ਵਿਚ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ। ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ, ਬੈਲ-ਗੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਰਥਾਂ ’ਚ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰਾ ਰਥ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉ।” ਭਾਰਤ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਾਰਤ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਭਾਰਤ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਫੌਜ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਊਠ, ਰਥ, ਖੱਚਰ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਤਿਰਾਸੀਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਪਾਠ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ’ਚ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ। ਨੌਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਧੀਆ ਤਿਆਰ ਹਾਥੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ ਸੀ। ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਤਿਆਰ ਘੋੜੇ, ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਕੈਕਈ, ਸੁਮੀਤਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੌਸਲਿਆ ਵੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਹਨਾਂ ’ਚ ਬੈਠੀਆਂ। ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ, ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, “ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਦੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ?” ਉਹ ਆਖਦੇ, “ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਸੁਭ ਆਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਗਰਿਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਤੁਰ ਪਏ। ਜੋ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਆਮ ਨਾਗਰਿਕ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਜਥੇ ਵਿੱਚ ਰਤਨ-ਕਾਰਗਰ, ਮਾਹਿਰ ਕੁੰਭੀ, ਬੁਣਾਈ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁਜ਼ੀ ਕਮਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੋਰ ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਲੱਕੜ ਚੀਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਕਸ਼ੀਕਾਰ, ਛੇਦਨ ਵਾਲੇ, ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਾਲੇ, ਚੂਨਾ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਕੰਬਲ ਧੋਣ ਵਾਲੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵੈਦ, ਧੂਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਧੋਬੀ, ਦਰਜ਼ੀ, ਪਿੰਡ-ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਅਭਿਨੇਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਨੌਕਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਉਹ ਸਭ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ, ਚੰਗੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਸਾਰੀ ਫੌਜ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੈਕਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਥਾਂ, ਵਾਹਨਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਲੰਮਾ ਸਫਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸ੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵੀਰ ਗੁਹਾ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੀਏ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਜਦ ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ pavittar ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਲਗਾ ਦੇਵੋ; ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਆਰਾਮ ਕਰਾਂਗੇ ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਇਸ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।” ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਿਤਾ ਜੀ ਲਈ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਜਲ ਦਿਆ ਜਾਵੇ।