ਭਾਰਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਵਲ ਸੀ। ਰਾਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਤੇ ਦੁਖੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਹੰਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ, ਸਭ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਿਆ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਕੌਣ ਰਾਮ ਵਰਗੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਰਾਜ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹਨ? ਕੀ ਮੈਂ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜ ਹੜਪਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਰਾਜ ਵੀ ਰਾਮ ਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਮ ਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਧਰਮ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ। ਰਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਦਿਲੀਪਾ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਾਜ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਸ਼ਰਥ ਸੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਐਸਾ ਪਾਪ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਲੰਕ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਭਾਰਤ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤ ਕਰਤੂਤ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੂਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਾਂਗਾ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ।" ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਇਹ ਧਰਮਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਰਾਮ ਵੱਲ ਹੋ ਗਏ। ਭਾਰਤ ਫਿਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵੱਡਿਆਂ, ਸੱਜਣਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਬੜਾਈ, ਰਸਤੇ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਰਾਖੇ ਅੱਗੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਿਖਾਉਂਦਿਆਂ, ਸੂਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਰੰਤ ਉੱਠੋ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਜਾਓ, ਫੌਜ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਵੋ।" ਮਹਾਨ ਭਾਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹੁਕਮ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ, ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਨਾਗਰਿਕ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ, ਬਲਦਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਯੋਧੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਸੂਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ।" ਭਾਰਤ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਰਥ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਰਾਮ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਬਲਵਾਨ, ਚੰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਭਾਰਤ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਸੂਮੰਤ੍ਰਾ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠੋ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਭਾਰਤ ਦੇ ਢੁਕਵੇਂ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਛਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਸਭ ਨੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਉਠ, ਰਥ, ਖੱਚਰ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ। ਇਹ ਸਭ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤਿਰਾਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਪਾਠਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਤਾਵਲ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਚਮਕਦੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਤੁਰੇ। ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿਆਰ ਹਾਥੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਤਿਆਰ ਘੋੜੇ, ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰੇ। ਕੈਕੇਈ, ਸੁਮੀਤਰਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕੌਸਲਿਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਤੁਰੀਆਂ। ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਸਭ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਤੁਰ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਦੇ, "ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ—ਜੋ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦ੍ਰਿੜ ਆਤਮਾ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਵਚਨ ਵਾਲਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ?" ਉਹ ਆਖਦੇ, "ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਨਾਗਰਿਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਚਾਹੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਆਮ ਲੋਕ, ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਮ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਇਸ ਵੱਡੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਜਵੇਲਰੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮਾਹਰ ਕੁੰਭਾਰ, ਬੁਣਾਈ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ। ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਲੱਕੜ ਚੀਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਕਾਸੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਛੇਦਣ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀਦੰਦ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰ, ਪਲਾਸਟਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਇਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀ ਚਲੇ। ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰ, ਕੰਬਲ ਧੋਣ ਵਾਲੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵੈਦ, ਧੂਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਤੁਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੋਬੀ, ਦਰਜ਼ੀ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਪਟੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਨੌਕਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ।