ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਸਭਾ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਜਦੋਂ ਬੱਦਲ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਾਸ ਲਈ ਪਰਯਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਰਾਮ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤਿਆਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਹੁਣ ਇਹ ਰਾਜ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਰਾਜ ਭੋਗੋ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾਓ। ਉੱਤਰੀ, ਪੱਛਮੀ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੱਖਣੀ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲੇ ਦੂਰ-ਦਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਧਨ-ਮਾਣਿਕ ਲਿਆਉਣ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਧਰਮ ਵਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿੱਤ ਨੇ ਰਾਮ ਵਲ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੰਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ। ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: “ਕੌਣ ਐਸੇ ਰਾਮ ਤੋਂ ਰਾਜ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਤੇ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ! ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਜੰਮਿਆ ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜ ਹੜਪਣ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਰਾਜ ਵੀ ਰਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਮ ਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੋ। ਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਦਿਲੀਪਾ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਸ ਰਾਜ ਦਾ ਅਸਲੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਸ਼ਰਥ ਸੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਐਸਾ ਪਾਪ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਾਕ ਕਟਵਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਹੋਏ ਅਨਿਆਏ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੂਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਰਾਮ ਦਾ ਹੀ ਪਾਲਣ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਭਰਤ ਦੇ ਇਹ ਧਰਮ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭਾ ਦੇ ਸਭ ਲੋਕ ਰਾਮ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਭਰਤ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੈਂ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਰੇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵੱਡਿਆਂ, ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਾਰੇ ਬੜਾਈ ਮਿਸਤਰੀ, ਰਸਤੇ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰਾਖੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੇਜੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਰਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਰੰਤ ਉੱਠੋ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਜਾਓ; ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਓ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ।” ਭਰਤ ਦੇ ਇਸ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਹਰ ਹੁਕਮ ਮੁਤਾਬਕ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਨਾਗਰਿਕ, ਫੌਜ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫੌਜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਘਰ-ਘਰ ਵਿਚ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ। ਤੁਰੰਤ ਘੋੜਿਆਂ, ਬੈਲ-ਗੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਯੋਧੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਭਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ!” ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਭਰਤ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁਤਿਆ ਰਥ ਲਿਆਇਆ। ਭਰਤ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਰੰਤ ਉੱਠੋ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਭਰਤ ਦੇ ਇਹ ਅਨੁਕੂਲ ਆਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਫੌਜ ਦੇ ਅਗਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਛਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਸਭ ਨੇ ਉਤਮ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਉੱਟ, ਰਥ, ਖਚਰ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਜੋਤਣ ਲਗ ਪਏ। ਅਗਲੇ ਸਵੇਰੇ, ਭਰਤ ਜਲਦੀ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਮ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਰ ਪਏ। ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿਆਰ ਹਾਥੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਯੋਧੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਭਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ। ਇਕ ਲੱਖ ਤਿਆਰ ਘੋੜੇ, ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਭਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ। ਕੇਕਈ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹੀਆਂ। ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੁਰ ਪਏ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਦੇ, “ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ—ਉਹ ਰੇਂਦਿਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਬਲਵਾਨ, ਅਡਿੱਠ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਕਾਇਮ, ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ ਕੇਵਲ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੰਨ੍ਹੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਆਸ ਨਾਲ ਭਰਤ, ਉਸਦੀ ਫੌਜ, ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਆਯੋਧਿਆ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।