ਭਾਰਤ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਕਿ ਇਸ ਕੁਬੜੀ ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਣਗੇ।" ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮੰਥਰਾ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਹੱਫਦੀ ਤੇ ਰੋ ਪਈ। ਕੈਕੇਈ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਉਸਲੇ ਨਾਲ, ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਰੁੱਖੇ ਵਤੀਰੇ ਤੋਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਡਰੀ ਹੋਈ ਚਿੜੀ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੀ ਉਨੱਤਰਾਂਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਚੌਦਵੀਂ ਰਾਤ ਦੇ ਸਵੇਰ, ਰਾਜ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਮਹਾਰਾਜ ਦਸ਼ਰਥ, ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਹੁਣ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਭਾਰਤ, ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਰਾਜਾ ਬਣੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਅਗਵਾਈ ਦੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸਾਰੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਵਣਜਾਰੇ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਾਜ ਪਿਤਾ-ਦਾਦਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਾਸਤ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸਮਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡੇ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਆਖੋ। ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰਾਮ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗਾ।" "ਇੱਕ ਵੱਡੀ, ਚਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਖੁਦ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਸਾਰੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਸਮਾਨ ਅੱਗੇ ਲਿਜਾਏ ਜਾਣਗੇ; ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਲਈ ਜੰਗਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਓਥੇ ਹੀ, ਸਭ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਤੋਂ ਅੱਗ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਵਾਰਥ ਦੀ ਬੂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਕਠਿਨਤਾ ਸਹਿਣ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਹੀ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਕਾਰਿਗਰ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਣ, ਚਾਹੇ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਬੜ-ਖਾਬੜ, ਅਤੇ ਕਾਬਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਰਾਖੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੱਲਣ।" ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਹ ਰਾਮ ਲਈ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਲੱਛਮੀ ਦੇਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।" ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਇਹ ਅਦੁਤੀਅ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਹਿ ਪਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਭਾ ਨੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਕਾਰਿਗਰ ਤੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਬਾਰੇ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੀ ਅੱਸੀਵੀਂ ਸਰਗ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮਾਪਣ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਲਗਨ ਵਾਲੇ, ਬਹਾਦਰ ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ, ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਬੜਾਈ, ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ। ਖੂਹਾਂ ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ, ਲੇਪਣ ਵਾਲੇ, ਬਾਂਸ ਦੇ ਕੰਮ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਮਾਪਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਇਹ ਵੱਡੀ ਭੀੜ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਸਮੁੰਦਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਔਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਲਤਾਵਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ, ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕੀਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢਿਆ। ਜਿਥੇ ਦਰਖ਼ਤ ਨਾ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਨਵੇਂ ਪੌਦੇ ਲਗਾਉਂਦੇ, ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵੱਢਦੇ। ਕੁਝ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਕ, ਘਣੇ ਸਰਕੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜਦੇ ਤੇ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਸਾਫ ਕਰਦੇ। ਕੁਝ ਨੇ ਰੇਤ ਪਾ ਕੇ ਖੂਹਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੇ ਖੱਡ ਪੂਰੇ, ਹੋਰ ਨੇ ਥੱਲੇ ਪਏ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਬੰਨਣ ਜੋਗ ਸੀ, ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ; ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਤੋੜਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲੇ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਿਸਦੇ। ਸੁੱਕੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਵਧੀਆ ਖੂਹ ਖੋਦੇ। ਪੱਕੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਫਰਸ਼, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਰਖ਼ਤ, ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਸੋਹਣਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਫੌਜ ਦਾ ਰਸਤਾ ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੋਵੇ। ਮੁਕੱਰਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿੱਠੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਚੁਣਦੇ। ਭਾਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਈ ਵਸਤੀ ਨਵੇਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਰੰਗੀਨੀ ਹੋ ਗਈ। ਵੈਦਿਕ ਮਾਹਰ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਸਮਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਭਾਰਤ ਲਈ ਵਸਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਏ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਸ਼ਰਧਾ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਨਾਲ।