ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਬੇਹੱਦ ਬੇਖ਼ੌਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਮਿਲੇ ਬੂਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਝਲਦਾ ਸੀ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਸਦਾ ਪਾਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਰਾਹ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼्णੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਵਿਸ਼्णੂ, ਜੋ ਕਿ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪੀਤ ਧੋਤੀ ਵਿੱਚ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਰੁਡ ਤੇ ਸਵਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਆਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼्णੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ।" ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਕਿ ਸੱਚਾਈ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਦੇ ਚਾਰ ਪਤਨੀyaan ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨਾ ਲਾਜਮੀ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਬਲ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ। ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਬੇਬੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਨੇ ਯਗਿਆ ਕਰਕੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਯਗਿਆ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਲਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਧੁਨ ਡਰਮ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅਸੁਚਿਤ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਆਭੂਸ਼ਣ ਸਨ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉਚਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇਗਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣਗੇ।