ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਬੜੀ ਵਿਨਤੀ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਾਖਸ ਰਾਵਣ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ — ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ — ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਗਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਵਰ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ। ਸੂਰਜ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਨਹੀਂ, ਹਵਾ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ। “ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਸੋਚੋ।” ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਉਪਾਏ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਵਰ ਲੈਣ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ ਸੀ — ‘ਮੈਂ ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਦੇਵਤਾ, ਦਾਨਵ, ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਹਾਂ’ — ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਰ, ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੰਕ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਬਰਖਾ ਦੇ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਖੁਦ ਆ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: “ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣੋ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਦਾਨਸ਼ੀਲ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ — ਜੋ ਲਾਜ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਵਾਂਗ ਹਨ — ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੋ; ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਲੰਕ — ਰਾਵਣ — ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੋ।” “ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਥੇ ਆਏ ਹਾਂ।” “ਇਸ ਲਈ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਵਿਨਾਸੀ। ਆਪਣਾ ਮਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵੱਲ ਲਿਆਓ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ — ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ — ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ:” “ਡਰ ਛੱਡੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ — ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤ, ਮੰਤਰੀ, ਸਲਾਹਕਾਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ — ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਸ ਨਿਰਦਈ, ਡਰਾਉਣੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਲੰਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।” ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦਾ ਥਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ; ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ — ਵਿਸ਼ਣੁ — ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਕੀਤੀ। “ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ — ਉਸ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ। ਗੱਜਦੇ, ਸ਼ੂਰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਓ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖ, ਪਾਪ, ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਭਾਂਡਾ ਆਸਮਾਨੀ ਖੀਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾਇਆ ਦਾ ਰਚਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਯਣ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ — ਰਾਵਣ — ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਉਪਾਏ ਕੀ ਹੈ? ਜਿਸ ਉਪਾਏ ਨੂੰ ਮੈਂ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਾਂ?” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰੋ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ।” ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ, ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਵਿਨਾਸੀ, ਨੇ ਲੰਬੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ — ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ — ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਤੋਂ — ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ — ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਵਰ ਲੈਣ ਵੇਲੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੀਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਵਿਨਾਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬੜੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ-ਕਾਮਨਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ — ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦਾ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕੀਤੀ।