ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਬਾਤ ਰੱਖੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਰਾਵਣ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਬਾਅ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਾਦ ਦਿਲਾਇਆ ਕਿ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬੂਨ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਬੁਰੀ ਮੰਨਸ਼ਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਾ ਵੀ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਹਕਮਤ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹਵਾ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੋਈ ਰਾਹ ਸੋਚਣ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੁਣ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਦਰਵਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਮਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗਰੁਡਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਕੇ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਰੱਖੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਾਡੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਰਮ, ਧਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ; ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਹੈ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਦਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਰਾਵਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਗੁੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਦਰਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਦਰਵਾਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮਨਨ ਕਰ," ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੈ, ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਸ਼ਰਥ ਬੇਬੱਚੇ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਯਗਿਆ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਿਤ ਹੋਕੇ, ਆਖਿਰਕਾਰ, ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਦਾ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਨਿਰਭਿਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।