ਕੌਸਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਸਪਥਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪਾਂ ਅਤੇ ਦੁਆਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸੋਚੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਹਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਵਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਧਰਮ ਹੈ—ਇਹੀ ਹਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰਖਿਆ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ ਹੋਏ ਧੋਖਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕਰੇ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ ਤੇ ਟੈਕਸ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਯਜ੍ਯ ਵਿੱਚ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਛਲ ਨਾਲ ਉਹ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਅੰਜਾਮ ਹੋਵੇ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਦੁਆਰਾ ਸਮਝਾਈ ਗਈ ਗੂੜ੍ਹੀ ਸਾਸਤਰੀ ਅਰਥ ਨੂੰ ਵਿਕਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾਸ ਕਰਵਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ, ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ। ਉਹ ਬੇਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਦੁੱਧ-ਚਾਵਲ ਖਾਵੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋਹਿਨਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਭੇਦ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵਿਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਆਲਸੀ, ਅਕ੍ਰਤਘਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਾਜ਼ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਖਾਏ। ਉਹ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਵਿਆਹ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ, ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਮਰੇ, ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਪਰਲੋਕ ਹੋਈ ਵੇਖੇ, ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਨਾ ਪਾਏ। ਉਹ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਔਰਤ, ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਭੋਗੇ, ਜਾਂ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਪਾਪ ਲਏ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਕ, ਸ਼ਹਦ, ਮਾਸ, ਲੋਹਾ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਫੈਲਾਵੇ, ਤਾਂ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਹ, ਖੋਪੜੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਫਟੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ ਫਿਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਗਲ। ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਜੂਏ ਦਾ ਆਦੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹੇ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਪਰ ਉਹ ਅਧਰਮ ਕਰੇ; ਉਹ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਲੁਟੇਰੇ ਲੈ ਜਾਣ। ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਸੋਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਅਧਰਮ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਅੱਜ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਵਿਅਰਥ ਖੜਾ ਰਹੇ। ਉਹ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ, ਗਰੀਬ, ਬੁਖਾਰ ਅਤੇ ਬੀਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹੇ। ਉਹ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਹੈ, ਸਮਾਨ, ਦੁਖੀ, ਆਸ ਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛਲ-ਕਪਟ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖੇ, ਕਠੋਰ, ਨਿੰਦਕ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਰਹੇ, ਅਧਰਮੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਅਧਰਮ ਕਰੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਨੂਨੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮਨ ਹਟਾ ਲਵੇ। ਉਹ ਉਹੀ ਪਾਪ ਭੋਗੇ, ਜੋ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਗੰਦਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਦਾ ਪਾਪ ਲਏ। ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਭਗਤੀ ਰੋਕੇ ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਲਈ ਰੱਖੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲੈ ਲਵੇ। ਜਦ ਪਾਣੀ ਉਪਲੱਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਰਸੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਲਏ। ਜਦ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਤਰਕ ਕਰਦੇ ਹੋਣ ਤੇ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪਾਂ ਅਤੇ ਦੁਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਕੌਸਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਦੁੱਖ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਰਤ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਐਸੀਆਂ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪਾਂ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀਆਂ ਇਹ ਸਪਥਾਂ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਸਪਥਾਂ ਖਾਂ ਕੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੀ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।