ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਕੇ ਦੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਨਾਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਨਗੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਭਾਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਨਾ, ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਕੇਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਮੇਰੀ ਸੁਚਿੱਤੀ ਤੇ ਆਸੀਸ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਹਨ, ਨੂੰ ਦੇਈਂ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਕੁਲਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਤਮ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ—ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਭਰਾਵਾਂ—ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੇ। ਭਾਰਤ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੇ ਹਾਥੀ, ਵਧੀਆ ਕੰਬਲ ਤੇ ਚਮੜੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ। ਕੇਕਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ੨ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਂ ਅਤੇ ੧,੬੦੦ ਘੋੜੇ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹਨੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਮੰਤਰੀ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੇ ਮਾਮੇ ਨੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਖਚਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਲੇ ਹੋਏ, ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਵੀ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਭਾਰਤ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਜਲਦੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਅਸਰ ਉਸਦੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਜਥਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਅਤੇ ਮਾਮੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੁਬਾਰਾ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ੧੦੦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੋਲ ਚੱਕੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਜੋੜੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੇਵਕ ਉਠਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਖਚਰਾਂ ਤੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਭਾਰਤ ਦੀ ਫੌਜ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਣਵਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਾਮੇ ਨੇ ਏਰਾਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਖਚਰ, ਅਤੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਲੇ ਵੱਡੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਕੁੱਤੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਤੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁਦਾਮਾ ਨਦੀ ਦੇ ਤਟ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਸਤਦ੍ਰੂ ਨਦੀ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਵਹਿੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਲਾ-ਧਾਨਾ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਚਲ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਸੱਚਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਾਰਤ, ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਚੈਤ੍ਰ ਵਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀਆਂ ਪਾਰ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰੁੰਡਾ ਵਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਤਸਯ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੀ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੁਲਿੰਗਾ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ, ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਠੰਢੇ ਕੀਤੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੱਤਾ, ਨ੍ਹਾਏ, ਪਾਣੀ ਪਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਭਾਰਤ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਸੁੰਨ-ਸਮਾਨ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਗਦੇ ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸ਼ਹਿਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ। ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਕੁਟਿਕੋਸ਼ਠਿਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧਰਮਵਰਧਨ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ, ਜੰਬੂਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੋਹਣੇ ਪਿੰਡ ਵਰੂਥਾ ਨੂੰ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਜਿਹਾਨਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਿਆਰੇ ਦਰੱਖਤ ਸੀ। ਸਾਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋਤਿਆ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਹਰ ਪੈਡੇ ਤੇ ਠਹਿਰ ਕੇ, ਉੱਤਾਨਕਾ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਤੇ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੇ ਕੋਲਲੇ ਝੋਂਪੜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਲੌਹਿਤਯਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਕਪਿਵਟਾ ਤੇ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਏਕਸਾਲਾ, ਵਿਨਤਾ ਅਤੇ ਗੋਮਤੀ ਨਦੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਲਿੰਗਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਭਾਰਤ, ਜਿਸਦਾ ਵਾਹਨ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਦਾ, ਜੰਗਲ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਮਨੁ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਅਯੋਧਿਆ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ। ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਨਗਰੀ, ਜਿਸਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਪੁਰਾਣੀ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਰਥਵਾਨ, ਦੂਰੋਂ ਅਯੋਧਿਆ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਮਿੱਟੀ ਫਿੱਕੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਵੇਦ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਣ ਸਨ।" "ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਅਯੋਧਿਆ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੌਲਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਜ, ਨ ਆ ਮਰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇ ਨ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਬਾਗ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਸੁੰਨ ਪਏ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਬਾਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਹ ਸੁੰਨੇ ਪਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ, ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਵਿਛੋਹ ਨਾਲ, ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।