ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਰਹਿਣ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਦੂਤ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰਨ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਭਰਤ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋਗੇ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।" ਭਰਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਨਾ ਨੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ ਅਤੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਕੈਕਈ ਕਦੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ। ਮੇਰੀ ਵਧਾਈ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦੇਈਂ।" "ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਕੁਲਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੁਜਜਨਮੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਪਰਣਾਮ ਕਰੀਂ। ਅਤੇ, ਤੇਰੇ ਦੋਨੋ ਭਰਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਵਧਾਈ ਦੇਈਂ।" ਫਿਰ, ਕੈਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਰਤ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਕੰਬਲਾਂ ਅਤੇ ਚਮੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸੌ ਘੋੜੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਤੇ ਨੇਕ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਸਾਥ ਲਈ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੇ ਮਾਮੇ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਜੁੱਤੀਆਂ ਖਚਰਾਂ ਵੀ ਦਿਤੀਆਂ। ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਲੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕੁੱਤੇ, ਜੋ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਭਰਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਅਤੇ ਮਾਮੇ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਭਰਤ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਪਰ, ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਜਲਦੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਆਈ ਦਿਸ਼ਾ ਕਰਕੇ, ਭਰਤ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਦੁਤੀਆ ਰਾਜਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਰਸਤੇ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਭਰਤ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਸੈਂਕੜੇ ਗੋਲ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਰਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨੌਕਰ ਉਟਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਖਚਰਾਂ 'ਤੇ ਚਲ ਪਏ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਰਤ ਨੇ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਾਂਗ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਦਾਮਾ ਨਦੀ ਵੇਖੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਦੂਰੀ ਤੇ, ਉਲਟੀ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸ਼ਤਦ੍ਰੂ ਨਦੀ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਐਲਾ-ਧਾਨਾ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਅਤੇ ਅਗਨਿਆਮ ਨਾਮਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਵੀ ਪਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੱਚੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਰਤ ਨੇ ਪੱਥਰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਚੈਤ੍ਰ ਵਣ ਵੱਲ ਵਧਾਇਆ। ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰੀ ਭਾਰੁੰਡਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੀਰ ਮਤਸਿਆਂ ਦਾ ਖੇਤਰ ਸੀ। ਤੇਜ਼ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਯਮੁਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੁਲਿੰਗਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ, ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁੰਨ ਨਜਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚੋਂ, ਉੱਤਮ ਰਥ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਵਗਦੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਕੁਟੀਕੋਸ਼ਠਿਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਧਰਮਵਰਧਨ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਜੰਬੂ ਪ੍ਰਸਥ ਆਇਆ ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੋਹਣੇ ਪਿੰਡ ਵਰੂਥਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਥੇ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਜਿਹਾਨਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਿਅ ਰੁੱਖ ਸੀ। ਪਿਆਰੇ ਸਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਰਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਹਰ ਘਾਟ ਤੇ ਠਹਿਰ ਕੇ, ਉਤਤਾਨਕਾ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਕਈ ਪਹਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਤੇ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਕੋਲਲੇ ਝੋਪੜੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ, ਕਪੀਵਟਾ 'ਤੇ ਲੌਹਿਤਯਾ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਏਕਸਾਲਾ, ਵਿਨਤਾ ਅਤੇ ਗੋਮਤੀ ਨਦੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਕਲਿੰਗਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਭਰਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਾਹਨ ਹੁਣ ਥਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਸਫਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਨੂ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਅਯੋਧਿਆ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਗ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।" "ਅਯੋਧਿਆ ਦੂਰੋਂ ਦਿੱਸ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਾਰਥੀ, ਇਸ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਫਿੱਕੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨੇਕ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।