ਮਹਾਰਾਜ ਦਸ਼ਰਥ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਲਈ ਵੀਹ ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਭਰਤ ਲਈ ਦਸ ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਦੇਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਰਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਕੀ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਰਾਜ ਦਸ਼ਰਥ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਹਨ? ਰਾਮ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ? ਕੀ ਧਰਮ ਪਰਾਇਣ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਾਤਾ ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਠੀਕ ਹਨ? ਕੀ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ ਸੁਮੀਤਰਾ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵੀਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹਨ? ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੈਕੇਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਤਿੱਖੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ ਹੈ?" ਭਰਤ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਉਹ ਸਭ ਠੀਕ ਹਨ। ਭਾਗ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕੋਲ ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਦੂਤ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਭਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ! ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦ ਕਰੋਗੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ।" ਭਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜਾ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਕੈਕੇਈ ਧਨਵੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਵਧਾਈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਉੱਚਤਮ ਤਪਸਵੀ, ਨੂੰ ਦੇਈਂ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੀਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਦੋਵੀਰ ਭਰਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ।" ਭਰਤ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਵਧੀਆ ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਚਮੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਕੇਕਯ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸੌ ਘੋੜੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਦਿਤੇ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਚੰਗੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਅਤੇ ਨੇਕ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਸੌਂਪੇ। ਉਸ ਦੇ ਮਾਮੇ ਨੇ ਏਰਾਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਮਸਤਕ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਉਠਣ ਵਾਲੇ ਖਚਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਾਲੇ ਹੋਏ, ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਅਤੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤੂ ਭਰਤ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਤਤਕਾਲਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸੰਕੇਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਭਰਤ ਨੇ ਨਗਰ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਅਡੰਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਮਾਮਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੋਲ ਚੱਕਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਜੋੜੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ ਉੱਠਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਖਚਰਾਂ 'ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚ ਪਦ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਸਮੇਤ, ਭਰਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਾਂਗ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੀ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੀ ਇਕਹੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ। ਉਹ ਵੀਰ ਭਰਤ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਕਰਕੇ, ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਦਾਮਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਹਾਵਣੇ, ਦੂਰਲੇ, ਪਿੱਛੇ ਵਗਦੇ ਅਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਤਦ੍ਰੁ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਲਾਧਾਨਾ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੱਖੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਸੱਚੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਰਤ ਨੇ ਪੱਥਰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਚੈਤ੍ਰ ਵਣ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦਰਿਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰੀ ਭਾਰੁੰਡਾ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਮਤਸਯਾ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਤੇਜ਼ ਵਗਣ ਵਾਲੀ, ਕੁਲਿੰਗਾ ਨਾਮਕ ਯਮੁਨਾ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਭਰਤ ਨੇ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ। ਉੱਚੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਭਰਤ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨਗਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਕੁਟਿਕੋਸ਼ਠਿਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਧਰਮਵਰਧਨ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਜੰਬੂਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਸੋਹਣੇ ਪਿੰਡ ਵਰੂਥਾ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਉੱਜਿਹਾਨਾ ਦੀ ਬਾਗ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਿਆਰੇ ਪੇੜ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਪਿਆਰੇ ਸਾਲ ਪੇੜਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਰਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।