ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਤ ਦੇਖੀ ਹੈ; ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ, ਰਾਮ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਜਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੋਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇਕ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੀ ਗਈ ਸਵਾਰੀ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਚਿਤਾ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਉਠਦੀ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਵਿਛੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ; ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਚੈਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਖੰਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਛਾਂ ਵੀ ਛੋਟੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਘਿਣ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਤੇ ਅਣਜਾਣੇ ਪਹਿਰਾਵੇਂ ਵਾਲੇ ਬੁਰੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਡਰ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਨਹੀਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਭਾਰਤ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਦੂਤ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਕਿ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਖ-ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਦੇ ਹਨ; ਜਲਦੀ ਚੱਲੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਹੈ। ਇਹ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਲਵੋ, ਵਿਸ਼ਾਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ। ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਮੇ ਲਈ ਵੀਸ ਕਰੋੜ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੱਸ ਕਰੋੜ ਮੁਦਰਾਂ ਭੇਜੀਆਂ ਹਨ।” ਭਾਰਤ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਬੂਲ ਕਰਕੇ, ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਕੈਸੇ ਹਨ? ਰਾਮ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ? ਕਿਆਉਸਲਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਸੁਮੀਤਰਾ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਮਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਠੀਕ ਹਨ? ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੈਕਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਕਰਦੀ, ਤੇਜ਼, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਆਖੀ?” ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਖੀ ਹਨ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਭਾਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।” ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਵਿਦਾ ਲਵਾਂਗਾ; ਦੂਤ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।” ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਯਾਦ ਕਰੋ ਤਾਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ।” ਨਾਨਾ ਨੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, “ਜਾ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਕੈਕਈ ਧੰਨ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤ ਤੂੰ ਹੈਂ। ਮੇਰੀ ਵਧਾਈ ਤੇਰੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਦੇਈਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਹਨ। ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਦ੍ਵਿਜਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਭਰਾ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਈਂ।” ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਮਾਮੇ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਚੰਗੇ ਕੰਬਲ ਤੇ ਚਮੜੇ, ਦੌਲਤ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਕੇਕਯ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਂ ਤੇ ਸੋਲਾਂ ਸੌ ਘੋੜੇ ਵੀ ਦਿਤੇ। ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਸਚੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਭੇਜੇ। ਮਾਮੇ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਮਸਤਕ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ, ਤੇਜ਼ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਪਾਲਤੂ ਖੱਚਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਮਹਲ ਵਿਚ ਪਲੇ ਹੋਏ ਬਬਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ, ਦੰਦ-ਧਾਰੀ ਕੁੱਤੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਤੇ ਮਾਮੇ ਕੋਲੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਤਲਖੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭਾਰੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਅੰਦਰਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਤੇ ਮਾਮੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਸੌ ਤੋਂ ਵਧ ਘੇੜੇ ਰਥ, ਉੱਪਰੋਂ ਉੱਤਮ ਉਟ, ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਤੇ ਖੱਚਰ ਲੈ ਕੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿਛੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਚੱਲ ਪਏ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਭਾਰਤ, ਜੋ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਘਰੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਭਾਰਤ, ਸਾਹਮਣੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਦਾਮਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੋਹਣੀ, ਦੂਰਲੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲੀ, ਉਲਟੀ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਲਹਿਰਾਂ ਭਰੀ ਸ਼ਤਦ੍ਰੂ ਨਦੀ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਲਾਧਾਨਾ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੱਥਰੀਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਅਗਨਿਸ਼ੇਤਰ (ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਵਾਲਾ ਥਾਂ) ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ, ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼, ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜਥੇ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਧਾਨੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਗਿਆ।