ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਿਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧੂੰਆਂ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਰਾਜਾ, ਕਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪੀਲੀਆਂ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੱਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਵਭਾਵਕ ਧਰਮੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਲਾਲ ਉੰਗਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਚਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਇੱਕ ਵਿਗੜੇ ਹਾਵਭਾਵ ਵਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਰਾਤ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਮਾ, ਹੁਣ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇਕ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਖਚਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਚਿਤਾ ਦੇ ਧੂੰਏਂ ਦਾ ਸਿਰਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ; ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਰਛਾਈ ਵੀ ਛੋਟੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਅਣਮਨੋਖਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ; ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਅਣਜਾਣੇ ਰਾਹ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ੁਭ ਸੁਪਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਰਤ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਖਾਈ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਆਏ ਸਨ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਵਾਂ ਭੇਜਦੇ ਹਨ; ਜਲਦੀ ਚਲੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੰਮ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੀਮਤੀ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲਵੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਦੇਵੋ। ਇੱਥੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਮੇ ਲਈ ਵੀਹ ਕਰੋੜ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦਸ ਕਰੋੜ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਹਨ।" ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਠੀਕ ਹਨ? ਰਾਮ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ? ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਕੌਸਲਿਆ, ਠੀਕ ਹੈ? ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਮਾਂ ਸੁਮਿਤਰਾ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੈਕਈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲੀ, ਤੇਜ਼, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮਾਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਿਹਾ?" ਭਾਰਤ ਦੀ ਇਹ ਪੁੱਛਤਾਛ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਤ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਭ ਚੰਗੇ ਹਨ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਤੁਹਾਡੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।" ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਦੂਤ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ।" ਭਾਰਤ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਵਾਂ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਜਾ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਕੈਕਈ ਧੰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤ ਮਿਲਿਆ। ਮੇਰੀ ਵਧਾਈ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੀਂ।" "ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਵਧਾਈ ਦੇਵੀਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਭਰਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੈਕੇਯ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਤੇ ਚਮੜੇ, ਦੌਲਤ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸੌ ਘੋੜੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਮੇ ਨੇ ਏਰਾਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਖਚਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਲੇ ਹੋਏ, ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਜਿਹੇ ਕੁੱਤੇ ਵੀ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਮਿਲੇ। ਆਖਰ, ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਤੇ ਮਾਮੇ ਕੋਲੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਭਾਰਤ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਤਤਕਾਲਤਾ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਆਦਮੀ, ਹਾਥੀ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਸਤੇ 'ਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਾਰਤ ਨੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮਾਮੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸੈਂਕੜੇ ਗੋਲ ਚੱਕਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨੌਕਰ ਉਟਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਖਚਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਾ ਭਾਰਤ, ਆਦਰਯੋਗ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।