ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਵਿਅਥਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: "ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜ ਹਾਥੀ ਦੀ ਦੰਤ ਤੂਟ ਗਈ, ਤੇ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਅਚਾਨਕ ਬੁਝ ਗਈ। ਧਰਤੀ ਚੀਰ ਗਈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧੂੰਆਂ ਕਰਦੇ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਲੀ ਤੇ ਪੀਲੀ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤੀ ਰਥ 'ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਇੱਕ ਡਾਕਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਗ-ਸੰਗ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਭਿਆਨਕ ਰਾਤ ਮੈਂ ਵੇਖੀ। ਰਾਮ, ਇਸ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਂ ਮੈਂ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਲੱਖਣ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਗਧਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਚਿਤਾ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਵਿਛੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਖੰਕ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਾਇਆ ਵੀ ਛੋਟਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਘਿਨ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਪਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਚੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਜੀਬ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ।" ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਭਾਰਤ ਆਪਣਾ ਸੁਪਨਾ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਮਹਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਔਖੀ ਖਾਈ ਲੰਘ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਭੇਜਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਚਲੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਤੁਰੰਤ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਲੈ ਲਵੋ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਮਾ ਲਈ ਵੀਹ ਕਰੋੜ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੱਸ ਕਰੋੜ ਭੇਜੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਕੈਸੇ ਹਨ? ਰਾਮ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਤਾਂ ਨਹੀਂ? ਧਰਮਵਤੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਠੀਕ ਹੈ? ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਸੁਮੀਤਰਾ, ਜੋ ਲੱਖਣ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਠੀਕ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੈਕਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਕਰਦੀ, ਤੇਜ਼, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਆਖੀ?" ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਖੀ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਭਾਗ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।" ਭਾਰਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਚੱਲਣ ਲਈ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ।" ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਯਾਦ ਕਰੋ ਤਾਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ।" ਨਾਨਕੇ ਨੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਜਾ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਕੈਕਈ ਨੂੰ ਧੰਨਵਾਦ, ਜਿਹੜੀ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤ ਮਿਲਿਆ। ਮੇਰੀ ਵਧਾਈ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤੇ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਵੀਂ। ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਧਾਈ ਦੇਵੀਂ।" ਨਾਨਕੇ ਨੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਕਾਂਬਲਾਂ ਤੇ ਚਮੜੀਆਂ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਂ, ਸੋਲਾਂ ਸੌ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਕਈ ਨੇਕ ਮੰਤਰੀ ਦਿਤੇ। ਉਸਦੇ ਮਾਮਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼, ਸੋਹਣੇ ਖਚਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਲੇ ਹੋਏ, ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੁੱਤੇ ਵੀ ਦਿਤੇ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਕੇ ਤੇ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ, ਹਾਥੀਆਂ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਏ। ਮਾਂ ਤੇ ਮਾਮਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਉੱਠ, ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਤੇ ਖਚਰ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।