ਭਾਰਤ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਹਾਸਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦਾ ਮਨ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਭਾਰਤ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮਿੱਤਰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਜਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੈਂ?" ਭਾਰਤ ਨੇ ਉਸ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਇਸ ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।" ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬੇਸੁਧ, ਵਿੱਖੜੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਗਿਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਗੰਦੇ, ਮੈਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਟਲਾਬ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਟਲਾਬ ਵਿਚ ਤੈਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੇਲ ਪੀਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ, ਹੱਸਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।" "ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡੇ ਖਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਦੇਹ ਤੇਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੇਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹਨ।" ਭਾਰਤ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਚੰਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਦੇਖਿਆ।" "ਰਾਜ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਫੇਰ ਬੁਝ ਗਈ। ਧਰਤੀ ਚਿਰ ਗਈ, ਕਈ ਦਰੱਖਤ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਤਿੱਖੇ ਹੋ ਕੇ ਧੂੰਆਂ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ।" ਭਾਰਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਕਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪੀਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।" "ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਲਾਲ ਉਂਨ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰਕੇ, ਖੋਤਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵਾਲੀ ਰਥੀ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।" ਭਾਰਤ ਨੇ ਵਧਾਇਆ, "ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਅੰਗ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਰਾਖਸ਼ਸੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੀ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।" "ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਤ ਮੈਂ ਵੇਖੀ, ਹੁਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਂ ਮੈਂ, ਜਾਂ ਰਾਮ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜਾਂ ਲੱਖਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ।" ਭਾਰਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਖੋਤਿਆਂ ਦੀ ਰਥੀ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਚਿਤਾ ਤੇ ਧੂੰਏ ਦਾ ਸਿਰਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਅਸ਼ੁਭ ਸੁਪਨੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਨ ਚੈਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।" ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਮੇਰੀ ਪਰਛਾਂਵੀ ਵੀ ਛੋਟੀ ਹੋ ਗਈ।" "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਉਚਾਟਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਣਜਾਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਣਸੁਣਿਆ ਸੁਪਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਉਹ ਅਜੀਬ ਸूरत ਸੋਚ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਜਦ ਭਾਰਤ ਆਪਣਾ ਸੁਪਨਾ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਥਕੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਦੂਤ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚੋਂ, ਦੁਰਘਟਨਾ ਭਰੀ ਖਾਈ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮਾਚਾਰ ਭੇਜਦੇ ਹਨ; ਤੁਰੰਤ ਚੱਲੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੰਮ ਹੈ।" "ਇਹ ਕੀਮਤੀ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਲਵੋ, ਭਾਰੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।" ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ, "ਇਹ ਵੀਹ ਕਰੋੜ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਮੇ ਲਈ ਹਨ, ਤੇ ਦੱਸ ਕਰੋੜ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ।" ਭਾਰਤ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਜਤਾਇਆ, ਤੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਕਿਵੇਂ ਹਨ? ਰਾਮ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ?" "ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਮਹਾਨ ਕੌਸਲਿਆ ਜੀ, ਉਹ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹਨ? ਲੱਖਣ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਮਾਂ, ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਸੁਮੀਤਰਾ, ਉਹ ਵੀ ਠੀਕ ਹਨ?" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੈਕੇਈ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦੀ, ਤੇਜ਼ ਮਿੱਜਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਿਹਾ?" ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੂੰ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਆਹੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਚੰਗੇ ਹਨ; ਤਕਦੀਰ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਵਾਂ, ਦੂਤ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਪਿਤਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦ ਕਰੋਗੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ।" ਨਾਨਾ ਜੀ ਨੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਜਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਕੈਕੇਈ ਧੰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ। ਮੇਰੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਆਹੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਹਨ, ਨੂੰ ਕਹੀਂ।" "ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਈਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਉੱਤਮ ਦੋਜਾਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਭਰਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਣ, ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਵਧਾਈ ਦਈਂ।" ਕੈਕੇਯ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਕੰਬਲਾਂ ਤੇ ਚਮੜੀਆਂ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਕੈਕੇਯ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਹਰਾਂ ਤੇ ਸੋਲਾਂ ਸੌ ਘੋੜੇ ਵੀ ਦਿਤੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਧਰਮਕ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਸੌਂਪੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਵੀ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਰਾਜਕੁਟੰਬ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਧਾਨੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।