ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਸਭ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਨੇਹੇ ਭੇਜੇ, ਤੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ "ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਓ; ਇੱਕ ਅਤਿ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ strictly ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ "ਭਰਤ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਾਮ ਵਨਵਾਸ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਾਂ ਇਹ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿਓ ਕਿ ਰਘੂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਹਵੇਲੀ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਆਉਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਹੋਇਆ ਕਿ "ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਭਰਤ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਓ।" ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਗਏ ਅਤੇ ਕੇਕਯਾ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਅਨੁਮਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਰਸਮ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਕਿਰਿਆ-ਕਲਾਪ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੂਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਲੰਮੇ ਅਪਰਟਾਲਾ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਲਿਨੀ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਮੱਧ ਵਿਚੋਂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ। ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ 'ਚ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪੰਜਾਲਾ ਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਕੁਰੁਜੰਗਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੇ। ਰਸਤੇ 'ਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਾਰਦੰਡਾ ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਨਿਕੂਲ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਛਾਂ 'ਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੁਲਿੰਗਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਸਹੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਕਸ਼ੁਮਤੀ ਨਦੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ, ਤੇ ਬੋਧਿਭਵਨ ਤੋਂ ਵਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਰਸਤੇ 'ਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਬਾਹਲੀਕ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਸੁਦਾਮਾਨਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਤੇ ਸ਼ਾਲਮਾਲੀ ਨਦੀਆਂ, ਕਈ ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਦਲਦਲ ਅਤੇ ਤਲਾਬਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਕਈ ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਹਿਰਨ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਸੜਕ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਰਹੇ। ਲੰਮੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੂਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਨਿਵਾਸ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਲਈ, ਉਹ ਦੂਤ, ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੀ ਉਣਹੱਤਰਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਉਸੇ ਰਾਤ, ਜਦੋ ਦੂਤ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਆਏ, ਭਰਤ ਨੇ ਇੱਕ ਅਤਿ ਅਸੁਖਦ ਸਪਨਾ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਮੁਕ ਗਈ, ਭਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਅਕੁਲ ਸਪਨੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਕਈ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਹੋਰ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਹੋਰ-ਹੋਰ ਨਾਟਕ ਤੇ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਭਰਤ, noble ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾਕਾਂ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਇੱਕ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ, ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਭਰਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ?" ਉਸ ਦੋਸਤ ਨੂੰ, ਭਰਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਉਦਾਸੀ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" "ਸਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਗੰਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ 'ਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ।" "ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਉਸ ਗੰਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੇਲ ਪੀਂਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ।" "ਫਿਰ, ਉਹ ਸੇਸਮ ਦੇ ਚੌਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀ ਖਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਲਟਕਾ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੇਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਰਹੇ।" "ਸਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਬੁਝਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।" "ਰਾਜ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਅੱਗ ਅਚਾਨਕ ਬੁਝ ਗਈ।" "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਰੁੱਖ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਧੂੰਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।" "ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ, ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪੀਲੀਆਂ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।" "ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਧਰਮਵਾਨ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਲਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਗਧਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।" "ਇਹ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ, ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਤ ਵੇਖੀ; ਲਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੈਂ, ਜਾਂ ਰਾਮ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮਰ ਜਾਣਗੇ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਪਨੇ ਵਿੱਚ ਗਧਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਚਿਤਾ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਪਰ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਘਟ ਗਈ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਛਾਂ ਵੀ ਛੋਟੀ ਹੋ ਗਈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਭਰੇ, ਅਣਜਾਣ ਰਸਤੇ ਵਾਲੇ ਸਪਨੇ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਜੋਕੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ।" ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਭਰਤ ਆਪਣਾ ਸਪਨਾ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਤ, ਆਪਣੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਮੋਹੜਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।