ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਰਾਮ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂਂ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਉਸ ਲਈ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਣਸੁਣੀਆਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੁਭਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਟਾਯੁ ਨਾਮਕ ਗਿਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਜਟਾਯੁ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਹਰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਪਿਆ। ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਜਟਾਯੁ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਬੰਧ ਨਾਮਕ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਛਸ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾੜਿਆ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਬੰਧ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਧਰਮਣਿਸ਼ਠ ਸ਼ਬਰੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਸ਼ਬਰੀ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਨਿਆਇਪ੍ਰੀਤ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਸ਼ਬਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸ਼ਬਰੀ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦਸ਼ਰਥਪੁਤ੍ਰ ਰਾਮ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਪੰਪਾ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵਾਨਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਮ ਦੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਲ ਭੇਟ ਹੋਈ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਹਰਨ ਬਾਰੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਿਆ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹੋਈ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੈਰਤਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ। ਦੁੱਖੀ ਅਤੇ ਸਨੇਹੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਹੋਈ ਅਨਿਆਈਆਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਅੱਗੇ ਵਾਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਸੀ। ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਡੂੰਡੁਭੀ ਨਾਮਕ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਹ ਵਿਖਾਈ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਦਸ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਇਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਅੰਡਰਵਰਲਡ ਤੱਕ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੌਲਾ ਪਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਉੱਥੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੂਰਾ ਵੈਰੀ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਰਾਜ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਭੇਜੇ ਗਏ। ਇਥੇ, ਸੰਪਾਤੀ ਗਿਧ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲੀ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਕਿ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰੀ। ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸੀ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੇ ਕੇ, ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾਈ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਪੰਜ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਅਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਉਹ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਦੀ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਛਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਮਨ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਮੈਥਿਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ, “ਸੀਤਾ ਜੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਮ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਤਲੇਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਦੀ-ਪਤਿ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਨਲ ਨੂੰ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਪੁਲ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਲਾਜ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੀਤਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹੀ। ਅੱਗ ਦੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਦ ਸੀਤਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਾਬਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ, ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਛਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਦੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੱਚ ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰਤ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਫਿਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਪੁਸ਼ਪਕ ਉੱਤੇ ਨੰਦਿਗ੍ਰਾਮ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਨੰਦਿਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ, ਜਟਾਏ ਹੋਏ ਵਾਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪਾਏਆ। ਲੋਕ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜੀਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ, ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਰੋਗ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਭੁੱਖਮਰੀ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।