ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਯਜਨਾ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਸੌ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦੇ ਖੰਭਾਂ 'ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਘੋੜਾ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ। ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਨੇ ਇਸ ਘੋੜੇ ਦੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਚਾਕੂਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ। ਯਜਮਾਨ, ਆਧਵਰਯੂ ਅਤੇ ਉਦਗਾਤਾ ਨੇ ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜੇ ਅਤੇ ਇਸ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਯਜਨਾ ਦੇ ਆਚਾਰਕ ਪੰਡਿਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਨੇ ਪੰਛੀ ਦਾ ਮਾਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ ਮਾਸ ਦੀ ਧੂਂਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਸੋਲਹ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ। ਹੋਰ ਯਜਨਾਵਾਂ ਲਈ ਪਲਕਸ਼ਾ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਲਈ ਬਾਂਸ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਬਰਤਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੀ ਯਜਨਾ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਚਤੁਸ਼ਟੋਮਾ ਰੀਤ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਉਕਥਿਆ, ਅਤਿਰਾਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਹੌਟਰ ਨੂੰ ਪੂਰਬ, ਆਧਵਰਯੂ ਨੂੰ ਪੱਛਮ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਦਗਾਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬੜੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਚਾਰਕ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ। ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ।" ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਅਧਿਆਇਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਇਨਾਮ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। "ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਰਤਨ, ਕੀਮਤੀ ਹੀਰਾ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਇਸ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਚਾਂਦੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਇਸ ਧਨ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ। ਸਾਧੂ ਰਿਸ਼੍ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਹਾਰਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਪੰਡਿਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜੋ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਮਬੂਨਾਦ ਤੋਂ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਹੱਥ ਦੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪੰਡਿਤ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਉਭਰੀ। ਉਸ ਦਾਨੀ, ਸ਼ੂਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁਪਰੀਮ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਰਿਸ਼੍ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨੀ ਦੇਣਗੇ।" ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਿਸ਼੍ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਯਾਦ ਰਹੇਗੀ।