ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਾਜ्ञ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਮਿਕ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੌਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਠ-ਕੋਣੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਚੱਜੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੂਤਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਢਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ। ਇਸ ਯਾਜ्ञ ਦੇ ਲਈ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਮਾਪ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਜੋ ਯਾਜ्ञਾਂ ਦੇ ਆਯੋਜਨ ਵਿੱਚ ਮਹਿਰਤ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਲਤਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਲਾਈ। ਇਹ ਅਲਤਾਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਅਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਅਲਤਾਰ 'ਤੇ ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ। ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸੱਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸੱਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਉਸ ਘੋੜੇ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਚਾਕੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਕੌਸਲਿਆ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਉੱਥੇ ਬਿਤਾਈ। ਯਾਜ्ञ ਦੇ ਪਾਦਰ, ਆਧਵਰਯੂ ਅਤੇ ਉਦਗਾਤ੍ਰੀ ਨੇ ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੂੰ ਵੀ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਯਾਜ्ञ ਦੇ ਪਾਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਪੰਛੀ ਦੀ ਚਰਬੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਧੂਆਂ ਦਾ ਸੁਗੰਧ ਲਿਆ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ। ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਾਜ्ञ ਲਈ, ਪਲਕਸ਼ਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ 'ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਯਾਜ्ञ ਲਈ ਬਾਂਸ ਦੇ ਪਤਲੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਅਸ਼ਵਮੇਧ, ਜੋ ਕਿ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਲਪਸੂਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਚਤੁਸ਼ਟੋਮਾ ਰੀਤ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦੂਜਾ ਉਕਥਿਆ, ਗਿਣਤੀਵਾਲਾ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਹੌਟ੍ਰੀ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ, ਆਧਵਰਯੂ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਦਿੱਤੀ। ਉਡਗਾਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਮਹਾਨ ਘੋੜੇ ਦੇ ਯਾਜ्ञ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਦਾਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯਾਜ्ञ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਆਦਮੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਭੂਮੀ ਯਾਜ्ञ ਪਾਦਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ।" ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਅਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। "ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਕੀਮਤੀ ਪਦਾਰਥ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ," ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਬੋਲਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਚਾਂਦੀ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਸ ਧਨ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ। ਸਾਧੂ ਰਿਸ਼ਿਆਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਹਾਰਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮੰਗਦਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਗੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਚ ਗਈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਦਾਨੀ, ਹੀਰੋ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਗਿਆ, ਉੱਚਤਮ ਯਾਜ्ञ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਰਿਸ਼ਿਆਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਾਚਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ, ਦੋਬਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦੇਣਗੇ।" ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਇਸ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤਿ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਸਾਧੂ ਰਿਸ਼ਿਆਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਮਹਾਨ ਯਾਜ्ञ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਹੈ।