ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਯਜ੍ਨ ਵਿੱਚ, ਹੌਟ੍ਰ ਪਾਂਡਿਤਾਂ ਨੇ ਮਿਠੇ ਅਤੇ ਸੁਹਾਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਮੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਗਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕੋਈ ਭੋਗ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਹਰ ਚੀਜ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਨਾਲ ਬੇਹਤਰੀਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਥੱਕਿਆ ਜਾਂ ਭੁੱਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਅਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੁਰਾਣੇ, ਬਿਮਾਰ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚੇ, ਸਾਰੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਖਾਣੇ ਦੀਆਂ ਢੇਰਾਂ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਆਦਮੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਨ ਵਿੱਚ ਖਾਣੇ ਅਤੇ ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਦੁਤੀਆ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, "ਆਹ, ਅਸੀਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲੇ!" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁੰਦਰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਦਕਿ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਨਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਤਰਕ ਅਤੇ ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਦਿਨ, ਦੂਜੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਮੰਚ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਾਂਡਿਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਛੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਅਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਸਮਰੱਥ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਖੰਭ ਉਠਾਏ ਗਏ, ਤਾਂ ਛੇ ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਗਏ ਅਤੇ ਛੇ ਖਦੀਰਾ ਦੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇੱਕ ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਤਕ ਦੇ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵੀਰ ਰਾਜਾ ਲਈ, ਇਸ ਯਜ੍ਨ ਦਾ ਮੰਚ ਗਰੁਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਸਨ। ਉਥੇ, ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਨਿਰਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸੇਰਪੈਂਟ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਸੌ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਖੰਭਾਂ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ। ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਉਸ ਘੋੜੇ ਦੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਛੁਰਿਆਂ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਧਰਮੀਤਾ ਨਾਲ ਬਿਤਾਈ। ਹੌਟ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੂ ਅਤੇ ਉਦਗਾਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਮਿਲਾਏ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੂੰ ਵੀ ਆਗੇ ਕੀਤਾ। ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਪਾਂਡਿਤ ਨੇ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਚੁਕ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਸੀ, ਪੰਛੀ ਦਾ ਮਾਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਾਸ ਦੀ ਧੂਂ ਧੂਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਿਤਾਂ, ਜੋ ਸੋਲਹ ਸਨ, ਨੇ ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ। ਹੋਰ ਯਜਨਾਂ ਲਈ, ਪਲਕਸ਼ਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ 'ਤੇ ਭੋਗ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਲਈ, ਰੀਡਾਂ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਲਪਸੂਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ; ਪਹਿਲਾ ਕਤੁਸ਼ਟੋਮਾ ਰਿਵਾਜ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਉਕਥਿਆ, ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਰਿਵਾਜ—ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੌਟ੍ਰ ਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ, ਅਧਵਰਯੂ ਨੂੰ ਪੱਛਮੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਦਗਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਘੋੜੇ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਤ ਦਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸ੍ਵਯੰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਯਜ੍ਨ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਨੇ ਇਸ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਪਾਂਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੀਛੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਿਤਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਤਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ। "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਸਰਕਾਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਅਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨਤਾ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।" "ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਗਹਨਾ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਤ ਦੇ ਦਿਓ—ਜੋ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਹੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਮਰਦ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜ੍ਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਿਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਯਾਦਗਾਰੀ ਬਣ ਗਈ।