ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਇਕੱਲੀ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੀ। ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਨਗਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਨੇੜੇ ਹਨ। ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਆਉਣਗੇ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਉਣਗੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।" ਰਾਮ ਨੇ ਆਗਲੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਉਸ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗੀ।" ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਇੱਥੋਂ ਦਸ ਕਰੋਸ਼ ਦੂਰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਿਤਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਗਾਂ, ਲੰਗੂਰ, ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਰੀਛ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਚਿਤਰਕੂਟ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।" "ਉਥੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਪਾ ਲਿਆ। ਇਹ ਥਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਹੋਵੇਗੀ। ਰਾਮ, ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੋ।" ਫਿਰ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਆਤਮ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਆਗਵਾਨੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਪ੍ਰਯਾਗ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਭਰਦਵਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ। ਉਥੇ ਰਾਤ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦਿਆਂ ਬਿਤੀ। ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਆਰਾਮ ਦੇ ਆਦੀ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਗੁਜਾਰੀ। ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਬੋਲੇ, "ਸੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਲਈ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਚਿਤਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਮਧ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਥਾਂ ਤੇਰੇ ਵਾਸ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਸੱਪ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਚਿਤਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਜੜਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਰਾਘਵ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਤਟ, ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਜਰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ। ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਥੇ, ਕਾਗਾਂ ਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੂੰ ਸੁਹਾਵਣੀ ਥਾਂ ਪਾਵੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਪੰਜਵਾਂ-ਪਚਵਾਂ ਸਰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ। ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ—ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ—ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ। ਭਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਤਟ ਤੇ ਚੱਲੋ।" ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੀ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਗੰਢ ਬਣਾ ਕੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਬੇੜੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਸੁੱਕੀ ਬਾਂਸ ਤੇ ਜੜਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕੈਨ ਤੇ ਜੰਬੂ ਦੇ ਡਾਲੇ ਕੱਟ ਕੇ ਸੀਤਾ ਲਈ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਬੈਠਕ ਬਣਾਈ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਮਹਾਰਾਜ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਬੇੜੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾਉਂਦੇ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਾਣ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਉਨਾਵਾਂ ਵੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਭਰਦਵਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਚਿਤਰਕੂਟ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।