ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਚੁੰਘ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਗੁਹਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨੌਕਾ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੱਲਾਹਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਾ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਕਸ਼ਤੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ, ਨੌਕਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੋਈ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਇਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਹਨ। ਹੇ ਗੰਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਣ। ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆਉਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਹੇ ਗੰਗਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਲਈ।" "ਹੇ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਸਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਗੰਗਾ, ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਰਾਜ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿਆਂਗੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਮਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਦਿਰਾ ਤੇ ਮਾਸ-ਚਾਵਲ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂ।" "ਜੋ ਵੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤੀਰਥ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੀ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਗੰਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲਵਾਨ ਪਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ ਤੇ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ, ਸੀਤਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਨੌਕਾ ਛੱਡੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈਏ ਜਾਂ ਇਕੱਲੇ, ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅਣਜਾਣ ਇਕਲਤਾ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਚੱਲ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅਸਲ ਅਨੁਭਵ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਕੋਈ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਅੱਜ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ। ਅੱਜ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਲੋਕ ਹਨ, ਨਾ ਖੇਤ-ਬਾਗ, ਸਿਰਫ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇ ਔਖੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਹਨ।" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਪਏ; ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਤਨ ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈ, ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਲੰਮੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ। ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਬਛੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸੀਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ—ਸੂਰ, ਰਿਸ਼ਯ, ਚਿਤਰਾਂਗ ਅਤੇ ਮਹਾਂਮ੍ਰਿਗ—ਮਾਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਚਲੇ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਉਸ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਪੱਛਮੀ ਸੰਧਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਅੱਜ ਤੋਂ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਰਾਤ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਥੱਕਣਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੀਤਾ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਘਾਸ ਨਾਲ ਬਿਛਾ ਕੇ ਇਹ ਰਾਤ ਕੱਟੀਏ।" ਰਾਮ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਮ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਦੇ ਸੀ, ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਏ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਬਚਨ ਆਖੇ। "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਅੱਜ ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੌਂਦੇ ਹੋਣਗੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ; ਪਰ ਕੈਕੇਈ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਹ ਰਾਣੀ ਕੈਕੇਈ, ਰਾਜ ਲਈ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵੇਗੀ। ਪਰ, ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਲਾਚਾਰ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੁਣ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?" "ਇਹ ਹਾਲਤ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਛਾ ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਕੌਣ, ਭਾਵੇਂ ਅਗਿਆਨੀ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇਕ ਔਰਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤਿਆਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਦਾ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਭਾਰਤ, ਕੈਕੇਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਸਮੇਤ ਸੁਖੀ ਰਹੇਗਾ; ਉਹੀ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਸੁਤੰਤਰਤ ਭੋਗੀ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਉਹ ਪੂਰੇ ਰਾਜ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਦ ਪਿਤਾ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਕੇਵਲ ਇੱਛਾ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਡਿੱਗੇ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਭਰਾ, ਕੈਕੇਈ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਭਾਰਤ ਲਈ ਰਾਜ ਲੈਣ ਆਈ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹੁਣ, ਆਪਣੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਤੋਂ ਮਸਤ ਹੋਈ ਕੈਕੇਈ, ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਕੌਸਲਿਆ ਤੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰੇ।