ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸੀਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਅਯੋਧਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਅਯੋਧਿਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਧਾਨੀ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਅਗਮ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ। ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰਥ ਰਾਹੀਂ ਵਾਪਸ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਆਵਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਂ ਤਾਂ ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਪਲ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਜਾਣਗੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਲੱਗਣ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਛੱਡੀਂ, ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਉਤੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਿਕਲੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ।" ਇੰਝ ਕਈ ਵਾਰੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਦੁਖੀ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋਇਆ। ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਉੱਤੇ ਦਯਾਲੂ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਤੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਕਿਉਂ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚੇਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੈਕਈ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਣੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਝੂਠ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲਾਵੇਗੀ। ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਏਹ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੈਕਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਭਰਤ ਲਈ ਸੁਖੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਾਜ ਮਿਲੇ। ਮੇਰੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੂੰ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ, ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਂ।" ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ ਤੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਗੁਹਾ ਵਲ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਗੁਹਾ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਵੱਸਿਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਾਂਗਾ। ਜਦ ਮੇਰੀ ਜਟਾਵਾਂ ਬਣ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਬੜ੍ਹ ਫਿੱਕੜ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ।" ਗੁਹਾ ਨੇ ਫੌਰਨ ਉਹ ਦੁੱਧ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਟਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਰਾਮ, ਹੁਣ ਸਾਧੂਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਬਣਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਜੋੜਿਆਂ ਸਾਧੂਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਵਨਵਾਸੀ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰ ਕੇ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਗੁਹਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੀਂ, ਫੌਜ, ਖਜਾਨਾ, ਕਿਲੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਇਖਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਬਿਨਾ ਡੋਲ੍ਹੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਗੰਗਾ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਨੌਕ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਚੜ੍ਹ, ਫਿਰ ਮੈਥਿਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇ।" ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਨੌਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਫਿਰ ਆਪ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਆਪ ਨੌਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗੁਹਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨੌਕ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਨੌਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਗਲ ਲਈ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ ਆਚਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ, ਗੁਹਾ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੌਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਤੇ ਮੱਲਾਹਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਨੌਕ, ਮਾਹਿਰ ਮੱਲਾਹ ਵਲੋਂ ਚਲਾਈ ਗਈ, ਸੋਹਣੇ ਡੰਡੇ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਦ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਚੌਦਾਂ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਰਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ। ਤਦ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਖ-ਸਲਾਮਤ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਗੰਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਸੁਖ-ਸਲਾਮਤ ਆ ਜਾਵੇ।" "ਮੈਂ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿਆਂਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੀਂ। ਹਜ਼ਾਰ ਮਟਕੀਆਂ ਮਦਿਰਾ ਤੇ ਮਾਸ-ਚਾਵਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੀ। ਤੇਰੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਮੰਦਰ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੀ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਗੰਗਾ, ਮੇਰੇ ਬਲਵਾਨ ਪਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਪਰਵেশ ਕਰਾਂ।" ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀਤਾ ਜਲਦੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮ, ਨੌਕ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।