ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਹਾਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਚੱਲਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡਣ ਤੇ ਅਡਿਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਥ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਤਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਣਗੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਵੀਰ, ਜੇ ਇਹ ਘੋੜੇ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਅਯੋਧਿਆ ਤਾਂ ਕੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਵੀ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸੇ ਰਥ 'ਚ ਵਾਪਸ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਕੇ ਆਵਾਂ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਪਲ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਜਾਣਗੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਲੱਗਣ। ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਮੈਂ ਸੱਚੇ ਦਾਸ ਵਾਂਗ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਹ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹਾਂ।" ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦਾਸਭਾਵ ਵਾਲੇ! ਪਰ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਕਿਉਂ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੈਕਈ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਉਹ ਰਾਣੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਝੂਠ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੈਕਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਰਤ ਸੁਖੀ ਰਾਜ ਕਰੇ, ਤੇ ਰਾਜ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ। ਮੇਰੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਤੇ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਓਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਈਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਨਿਰਣਾਇਕ ਬਚਨ ਆਖੇ: "ਗੁਹਾ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਸੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਅਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਪਿਤਾ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਨਵਾਸੀ ਦਾ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਜਟਾ ਬਣ ਜਾਣ, ਤਦ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਚਲ ਪਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਬਰਗਦ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ।" ਗੁਹਾ ਨੇ ਫੌਰਨ ਹੀ ਉਹ ਦੁੱਧ ਲਿਆ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਟਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਸ਼ ਸਿੰਘ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਵਨਵਾਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਜਟਾਵਾਂ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋਵੇਂ ਭਾਈ ਸਾਧੂਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਵਨਵਾਸੀ ਰਾਹ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ ਰਹਿਣਾ, ਗੁਹਾ! ਫੌਜ, ਖਜ਼ਾਨਾ, ਕਿਲੇ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਤੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪੁੱਜ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪੁਰਸ਼ ਸਿੰਘ, ਇਹ ਨਾਵ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਚੜ੍ਹ ਜਾ ਤੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਨਾਵ 'ਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਫਿਰ ਆਪ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਜੀ ਆਪ ਨਾਵ 'ਚ ਚੜ੍ਹੇ। ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗੁਹਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਰਘੁਕੁਲ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਰਾਮ ਜੀ ਨਾਵ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਗਲ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ ਚੁੰਕੇ, ਤੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ, ਗੁਹਾ ਤੇ ਸੇਨਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨਾਵ 'ਚ ਬੈਠੇ ਤੇ ਮਲਾਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਵ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਮਲਾਹਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਾਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੀਰਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਜਦ ਉਹ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਪੁੱਜੇ, ਤਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਇਹ ਦਸ਼ਰਥ ਨੰਦਨ ਰਾਮ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਹੇ ਗੰਗਾ ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਣ। ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣ।" "ਤਦ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਗੰਗਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਾਂਗੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੀ। ਹੇ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਗੰਗਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦ ਪੁਰਸ਼ ਸਿੰਘ ਰਾਮ ਜੀ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸਲਾਮਤ ਵਾਪਸ ਆਉਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ, ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਵਾਂਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸਤਿਕਾਰ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ, ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਰਸਤੇ।