ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹਾਰਾਜ਼ ਦਸ਼ਰਥ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇਹੀ ਬਾਤਾਂ ਬਾਕੀ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਕਈ ਵਾਰੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ ਦੇਵੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕੌਸਲਿਆ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਨਮ੍ਰ ਪ੍ਰਣਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਮੇਰੇ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਹਨ, ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੀਂ। ਮਹਾਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਉਹ ਭਰਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੁਲਾ ਲੈਣ। ਜੇ ਭਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਉਹੀ ਸੁਥਾਨ ਦੇਣ ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ।” ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਭਰਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰ ਦਿਓ ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦਾ ਦੁੱਖ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਭਰਤ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਹਾਰ ਕਰੇ। ਕੈਕੇਈ ਤੇ ਸੁਮਿਤਰਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕੌਸਲਿਆ ਮਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰ ਕਰੇ। ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਭਰਤ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ, ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਮਨਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਰਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਕਦੇ ਅਣਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੀਂ। ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ? ਜਦ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਰਥ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵੇਖਣਗੇ, ਚਾਹੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਂ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੇ ਬਿਨਾ ਰਥ ਦੇਖ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਨਾਇਕਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਈ ਫੌਜ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ ਹੋ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੌਜੂਦ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਅੱਜ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲੈਣਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਨਗਮਨ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਕਿੰਨੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।” ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦ ਮੈਂ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਾਂ? ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਏ ਹੋ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ? ਇਹ ਗੱਲ ਝੂਠ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਸੱਚ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਕਹਾਂ? ਜਿਹੜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਣਗੇ ਕਿ ਰਥ ਰਾਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਆ ਗਿਆ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਅਯੋਧਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਸਾਫ-ਚਿੱਤ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਚੱਲਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਥ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਰਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਵਿਰੋਧ ਆਉਣ, ਮੈਂ ਰਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਓਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਘੋੜੇ ਵੀ ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੇਵਾ ਕਰਨ, ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਣਗੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋ, ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਯੋਧਿਆ ਜਾਂ ਦੇਵਲੋਕ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਅਯੋਧਿਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਪਾਪੀ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਜਦ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਇਛਾ ਏਹੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਓਸੇ ਰਥ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਵਾਂ। ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਜਾਣਗੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲੱਗਣ। ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਦਾਸਭਾਵ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਛੱਡੋ।” ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, ਬਹੁਤ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਪਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਕਿਉਂ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਪੁੱਜੇਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਂਵਾਂ, ਉਹ ਰਾਣੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਝੂਠ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇਛਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਰਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਖੀ ਰਹੇ। ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦੇਵੀਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਗੁਹਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਪੱਕੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਬੋਲ ਆਖੇ, “ਗੁਹਾ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਟਾ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਟਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਬਰਗਦ ਦੇ ਦੁੱਧ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇਵੀਂ।” ਗੁਹਾ ਨੇ ਫੌਰਨ ਬਰਗਦ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲਿਆ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਟਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਲੰਮੇ-ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਜਟਾਵਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਦੋ ਤਪਸਵੀ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।