ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਬੜੀ ਅਸਥਿਰ, ਕਠੋਰ ਦਿਲ ਅਤੇ ਕਠਿਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੁਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਪਲਕਾਂ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਘਰਾਣਾ, ਨਾ ਕਰਮ, ਨਾ ਵਿਦਿਆ, ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਮੋਹ—ਕੁਝ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਦਾ ਅਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਧਰਮ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਅਡੋਲਤਾ ਧਾਰ ਲੈਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੋ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਮੀਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਰੀਬ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਮਯੁਕਤ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ਪੂਰਨ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਾਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲੀ, "ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਆਗਿਆ ਮਨਾਂਗੀ। ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਕਰਤੱਬ ਪਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ। ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਚਾਨਣ ਨਹੀਂ ਹਟ ਸਕਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਤਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੰਤੂ ਵਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਵੀ ਪਤੀ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ। ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਤੀ ਤਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰਨਾ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।" ਸੀਤਾ ਦੇ ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਬੈਠੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਮਾਤਾ, ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲ ਦੇਖੋ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ। ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖੋਗੀ।" ਇਹ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਤਲਬ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੀਆਂ ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਜੇਕਰ ਸਾਡੇ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਉ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਘਰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਢੋਲ, ਝੰਜ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਵਿਪੱਤੀ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਘੁਕੁਲ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸੁਮੀਤਰਾ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਮੀਤਰਾ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ-ਵਾਸ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ; ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ, ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਹੈ। ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣਾਂ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਇਹ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਸਦੀਵੀ ਹੈ: ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਯੱਗ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵਾਰ ਦੇਣਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਮੀਤਰਾ, ਜੋ ਰਘੁਕੁਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਰਹੀ, "ਜਾ, ਪੁੱਤਰ, ਜਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਸਮਝ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ, ਅਤੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਮਝ; ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਆਖਣਗੇ, ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਇਹ ਸਾਲ ਰਾਣੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁਣੇ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣੇ ਹਨ।" ਸੀਤਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ। ਨਿਕਾਸ ਦੇ ਸਾਲ ਗਿਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਸੱਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਨਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ, ਬਕਤਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਢਾਲ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜੋ ਰਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਜਦ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲਗਾਮ ਪਾਈ ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਜਦ ਰਘੁਕੁਲ ਰਾਮ, ਲੰਬੇ ਨਿਕਾਸ ਲਈ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਅਯੋਧਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ 'ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਛਾ ਗਈ।