ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਰਾਮਾਯਣਮ੍

ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਂਦਿਤ ਕਰਕੇ ਸਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀਰਾਧਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇੱਥੇ ਉਸਨੇ ਸੁਤਿਕਸ਼ṇa, ਅਗਸਤਿਆ ਅਤੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਮਿਲਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਕਵਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਸਾਧੂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਲਈ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਦੇਖੀ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਬੋਲਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਖਰ, ਤ੍ਰਿਸਿਰਸ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਣ ਸਮੇਤ, ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਨਸਥਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰੀਆ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਾਰੀਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ। ਮਾਰੀਆ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਇੰਨਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜੇ ਹੋਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ"; ਪਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮਾਰੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਨੇ ਗਿਦੜ ਜਟਾਯੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਟਾਯੂ ਦੇ ਮਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਚੁਰਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਫਿਰ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਜਟਾਯੂ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੋਜਦਿਆਂ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਕਬੰਧ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਜਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕਬੰਧ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸ਼ਬਰੀ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਸਾਧਵੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। "ਸ਼ਬਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ; ਇਸ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਸ਼ਬਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸ਼ਬਰੀ ਦੁਆਰਾ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ, ਰਾਮ, ਜੋ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰ, ਨਾਲ ਪੰਪਾ ਝੀਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਮਿਲਿਆ। ਅਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਉਸਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਉਸਨੇ ਸਾਰਾ ਕਹਾਣੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੀਤਾ ਬਾਰੇ, ਦੱਸਿਆ; ਅਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਵਾਨਰ, ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ। ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ; ਫਿਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਿਆ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ। ਉੱਥੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਵਾਲੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਘਵ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਸਦਾ ਸੰਦੇਹ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਰਘਵ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਲਾਉਣ ਲਈ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡੁੰਡੁਭੀ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੇ ਦਸ ਯੋਜਨਾ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੀ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਸੱਤ ਸਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤਾਂ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਕੀਨ ਦਿਲਾਇਆ। ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇਮੰਦ, ਮਹਿਲ ਵਾਨਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੰਗ ਦਾ ਸੀ, ਗਰਜਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਤਾਰਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਵਾਲੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਇਆ; ਅਤੇ ਉਥੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਉਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨੇ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੇਜਿਆ, ਜਨਕ ਦੀ ਪੁਤਰੀ ਨੂੰ ਖੋਜਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ। ਫਿਰ, ਗਿਦੜ ਸਾਮਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਨਮਕੀਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਯੋਜਨਾ ਚਾਲਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਪਛਾਣ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ ਅਤੇ ਸੂਚਨਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜ ਆਗੂਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਰ ਅਕਸ਼ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਿਰਕਾਰ ਕੈਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਦੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਹੀਰੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰਦਾ ਰਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਵਾਨਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਖਬਰ ਦੱਸਣ ਲਈ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਤੇ ਵਫਾਦਾਰੀ ਨਾਲ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ, "ਸੀਤਾ ਦੇਖੀ ਗਈ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।