ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਆਪਣੀ ਪੂਤਣੀ ਨੂੰ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਉਤਾਰ ਲਏ ਜਾਣ, ਪਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਗਰਮਟ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਮਨਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ, ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਕੇਵਲ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਹੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹੇਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਵਾਹਨਾਂ, ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਆਯੋਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਚਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ, ਰਾਖੀ ਹੋਈ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਦਸ਼ਰਥ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ!" ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਸ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਲਾਹਣੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦਾ ਜੀਵਨ, ਧਰਮ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਡੋਲ ਗਿਆ। ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕੈਕਈ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਨਾ ਭੇਜ। ਉਹ ਨਾਜੁਕ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸਦਾ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਠੀਕ ਹੀ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜੰਗਲ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਇਹ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਬੇਸਮਝ ਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਿਖਾਰੀ। ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਇਹ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਉਤਾਰ ਦੇਵੇ; ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੈ ਕੇ। ਮੈਂ, ਜੋ ਜੀਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਕਠੋਰ ਵਚਨ ਲਿਆ ਤੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਤੂੰ, ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਨਾ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਨੂੰ ਅੱਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਮ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ, ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਮਾਣੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਕੀ ਹਾਨੀ ਕੀਤੀ ਹੈ? ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰਾਏ ਹੋਏ ਹਿਰਣ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਮਨ ਵਾਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਦੇ ਤੇਰਾ ਕੀ ਵਿਗਾੜਿਆ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜਣਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਹ ਹੋਰ ਦੁਖਦਾਈ ਤੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੇਰੇ ਮੰਗਣ 'ਤੇ, ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਹੁਣ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਰਾਮ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੌਸਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮਵਤੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਉੱਚੇ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਅਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੀ। ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੋ—ਹੁਣ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਹੁਣ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮਰ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੋ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਰਗੀ ਹੈ ਤੇ ਹੁਣ ਦੁੱਖੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਨਾ ਚਲੀ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪਸਵੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠੇ। ਗਹਿਰੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁਝ ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਹੀ ਸੋਚ ਕਰਦਾ ਰਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਬਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ; ਕੈਕਈ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪਸਵੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਲੋਕ, ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਕੈਕਈ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲਾਭ ਲਈ ਇਹ ਚਲਾਕੀ ਵਰਤੀ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ "ਰਾਮ" ਹੀ ਆਖ ਸਕਿਆ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖ ਸਕਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਰਥ ਜੋ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਲਿਆ ਕੇ ਖੜਾ ਕਰ; ਇਸ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ। ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵਲੋਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇ।" ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਥਵਾਨ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁਚੇਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਦ ਤੁਰੰਤ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਕਾਰਜ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਆਖਿਆ, "ਫ਼ੌਰਨ ਵੈਦੇਹੀ ਲਈ ਇਹ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਉ, ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਗਿਣ ਕੇ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਖਜ਼ਾਨੇ 'ਚ ਗਿਆ, ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੈਦੇਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੀ ਹੋਈ। ਇੰਝ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ, ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਇੰਝ ਚਮਕਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।