ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਹਾਥੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਬੰਧਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਫੌਜ ਜਾਂ ਰਾਜਸੀ ਵਸਤਾਂ ਮੇਰੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਲਿਆ ਦਿਓ, ਬਾਕੀ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਰਾਮ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਖੁਰਪੀ ਤੇ ਟੋਕਰੀ ਵੀ ਲਿਆਉਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕੈਕੇਈ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਲੇਜ ਸੀ, ਖੁਦ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਪਹਿਨ ਲਓ।" ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਸੀ ਵਸਤ੍ਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਜਿਹਾ ਵੱਸਤਰ ਪਹਿਨ ਲਿਆ। ਲਖਣ ਨੇ ਭੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪਸਵੀ ਜਿਹਾ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਰਣੀ ਜਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਕੈਕੇਈ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਾ-ਘਾਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬੜਾ ਵਿਛੋੜਾ ਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਹ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਕਿਵੇਂ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ?"—ਇਹ ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸੀਤਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੂਝ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਛਾਲੀ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਣਜਾਣ ਤੇ ਲਜਜਿਤ ਖੜੀ ਸੀ। ਤਦ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆਪ ਹੀ ਛਾਲਿਆਂ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਉੱਤੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਛਾਲੀ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਬੱਚਿਆ, ਇਹ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀ ਲਾਡਲੀ ਕੁੜੀ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣੀ।" "ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਇਹਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਦੇ।" "ਲਖਣ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ, ਬੱਚਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਸੁਭਾਗਣੀ ਸੀਤਾ ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।" "ਸਾਡੀ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਮੰਨ ਲੈ, ਪੁੱਤ੍ਰ: ਸੀਤਾ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨ ਹੈ, ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਦੇ; ਤੂੰ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਆਪ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਉੱਤੇ ਛਾਲੀ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਜਦ ਸੀਤਾ ਨੇ ਛਾਲੀ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦਰਨੀਯ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਗਈ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੀ ਕੈਕੇਈ, ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਕ ਕੱਟੀ; ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ ਚੱਲੀ।" "ਮਹਾਰਾਣੀ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਆਚਰਨ ਵਿਚ ਅਣਜਾਣੀ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਇਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਰਾਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗੀ।" "ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ ਸੀਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।" "ਹੁਣ ਜਦ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਭੀ ਇਥੋਂ ਉਥੇ ਹੀ ਪਿਛੇ ਚੱਲਾਂਗੇ, ਜੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡਣਾ ਪਵੇ।" "ਰਾਘਵ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਰੱਖਵੇਅ, ਪ੍ਰਜਾ, ਰਾਜ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ ਭੀ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਣਗੇ।" "ਭਰਤ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਭੀ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਗੇ।" "ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਸਿਰਫ ਦਰੱਖ਼ਤ ਰਹਿ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਤੂੰ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਇਕੱਲੀ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗੀ।" "ਉਹ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ; ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਵੱਸਦਾ, ਓਹੀ ਜੰਗਲ ਰਾਜ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਭਰਤ ਨਾ ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਨਾ ਮਿਲੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਚਾਹੂਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਮਾਂ ਮੰਨ ਕੇ ਰਹੇਗਾ, ਜੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਚਲੀ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਜੋ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ; ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾ ਕਰੇ।" "ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਕੈਕੇਈ, ਜਦ ਰਾਮ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ, ਦਰੱਖ਼ਤ—all ਰਾਮ ਵੱਲ ਹੀ ਮੋੜ ਲੈਣਗੇ।" "ਹੁਣ, ਰਾਣੀ, ਆਪਣੀ ਪੁੱਤ੍ਰਵਧੂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਦੇ ਦੇ, ਛਾਲੀ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਹਟਾ ਦੇ; ਪਰ ਵਸੀਠਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਕੱਪੜਾ ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" "ਕਿ ਤੂੰ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਲਈ ਬੂਨ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ (ਸੀਤਾ) ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੋਹਣੀ ਰਹਿ ਕੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗੀ।" "ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਥਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭੇਜ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਬੂਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਜਦ ਸੀਤਾ, ਰਾਖੀ ਹੋਈ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬੇਸਹਾਰਾ ਵਾਂਗ ਛਾਲੀ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨ ਰਹੀ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਦਸ਼ਰਥ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ!" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਚਿੱਤ, ਜੀਵਨ, ਧਰਮ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਰਾਜੇ ਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕੈਕੇਈ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ-ਘਾਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇ।" "ਉਹ ਨਾਜੁਕ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸਦਾ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਲ੍ਹੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਠੀਕ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣੀ।" "ਉਹ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਇਹ ਤਪਸਵੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਛਾਲੀ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਸੁਧ ਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਭਿਖਮੰਗੀ।