ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਤਾ ਸਵਰੂਪ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੋ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮੌਤ ਜਾਂ ਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਿਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਝੂਠੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਉਹ ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਆਮ ਕਹਾਵਤ ਸੱਚੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਕਿ "ਮਰਦ ਆਪਣੇ ਪਿਓਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਤਕ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਹੀਂ।" ਤੂੰ ਐਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮੰਨ ਲੈ। ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਮੰਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣ। ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ—ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਨਾ ਧੱਕ। ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਨਹੀਂ ਖਾਏਗਾ, ਹੇ ਰਾਣੀ। ਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਦਾਨੀ, ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਰਾਣੀ, ਜੇ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਰਾਜਕ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਦੋਵੇਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਈਕੇਈ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਉਤਸ਼ੇਪਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਰਾਣੀ ਨਾਂ ਹੀ ਘਬਰਾਈ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰੰਗ ਬਦਲਿਆ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਛੱਤੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਹੰਝੂਆਂ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਟਾਹਲਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ: "ਹੇ ਰਥਵਾਨ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਚਾਰੋ ਵਰਨਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇ। ਸੁੰਦਰੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਵਪਾਰੀ ਪ੍ਰਿੰਸ ਦੀ ਸੁਸਜਜਤ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਾ ਦੇਣ।" "ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ। ਮੁੱਖ ਹਥਿਆਰ, ਨਗਰਵਾਸੀ, ਬੈਲਗੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਨਿਪੁੰਨ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ।" "ਹਿਰਨ ਤੇ ਹਾਥੀ ਮਾਰਦੇ, ਜੰਗਲੀ ਮਧੁ ਪੀਂਦੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਿਆ ਵੇਖਦੇ, ਉਹ ਰਾਜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਵੀ ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇ ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵੇਗਾ।" "ਤੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਭਰਤ ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ; ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਲਈ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।" ਜਦ ਕਈਕੇਈ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਬਾਰੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਬੋਲ ਰੁਕ ਗਏ। ਡਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਚਿਹਰਾ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈਕੇਈ ਨੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ: "ਭਰਤ ਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਖਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਾਬ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੱਜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਈਕੇਈ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਿਆ: "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੈਂ ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਭਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਢੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? ਅਯੋਗ ਰਮਣੀ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਈਕੇਈ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਮਹਿਲਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੁੱਗਣੀ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਤੇਰੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸਮੰਜ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ "ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ!" ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਈ, ਪਰ ਕਈਕੇਈ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ। ਫਿਰ, ਇਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮੰਤਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਿੱਧਾਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਕਈਕੇਈ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਅਸਮੰਜ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਸ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।" "ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਅਸਮੰਜ ਨੂੰ ਚੁਣ, ਜਾਂ ਸਾਨੂੰ।' ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ ਹੈ?' ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਖੇਡਦਿਆਂ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਅਜੇ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ, ਸਰਯੂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।'" "ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਭਰ ਲਈ ਜ਼ਵਾਲਾ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, 'ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਨਿਕਾਸਤ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।'" "ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਦ ਖੁਰਪੀ ਤੇ ਟੋਕਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।" "ਪਰ ਰਾਜਾ ਸਗਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗਿਆ ਨਹੀਂ; ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਰਾਹ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ 'ਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ; ਉਸ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਇੰਨਾ ਹੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ 'ਤੇ ਦਾਗ ਪੈ ਜਾਵੇ।