ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਅਗਸਤਿਆ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕਾ — ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ — ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ, ਰਤਨ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੋ।” ਤੈਤਿਰੀਯ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੱਡੀ, ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਜਿੰਨਾ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਦੇਵੋ। ਚਿਤਰਥਾ, ਜੋ ਚਰੋਟੀਆਰ ਅਤੇ ਮਾਹਿਰ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੰਬੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਕਠਕ ਪਾਠਕ ਅਤੇ ਦੰਡਧਾਰੀ ਨੌਜਵਾਨ — ਇਹ ਲੋਕ ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਆਰਾਮ ਪਸੰਦ ਹਨ ਪਰ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅੱਸੀ ਗੱਡੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਦੋ ਸੌ ਚੰਗੇ ਬਲਦ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪ ਚਾਵਲ ਦੇਵੋ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਯਾਪੀ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇਵੋ; ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਕਈ ਕਮਰ-ਬੱਧ ਔਰਤਾਂ ਆਈਆਂ ਹਨ — ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵੋ। ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸਭ ਦੋ-ਜਾਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਵੋ। ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ — ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ — ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗਲ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਜੀਵਨ-ਯਾਪੀ ਦਿੱਤੀ। “ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਘਰ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਘਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੱਕ ਖਾਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ,” ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਖਜਾਨੇਦਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਮੇਰਾ ਧਨ ਲਿਆਓ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਧਨ ਲਿਆ, ਸਭ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਢੇਰ ਉੱਥੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਵਾਕਈ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗਰਗ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤ੍ਰਿਜਟਾ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਜੋਤ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਲ ਅਤੇ ਕਸੀਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੂੰ ਆਖੀ, “ਹਲ ਤੇ ਕਸੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ; ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ — ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।” ਤ੍ਰਿਜਟਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਪੰਜਵੇਂ ਘੇਰੇ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮੈਂ ਗਰੀਬ ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਬੱਚੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਜੋਤ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।” ਰਾਮ ਨੇ ਹਲਕਾ ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ; ਜਿੰਨੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਓ, ਉਨੀ ਹੀ ਮਿਲੇਗੀ।” ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਕੱਪੜਾ ਕਮਰ 'ਤੇ ਲਪੇਟਿਆ, ਲਾਠੀ ਉਠਾਈ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ। ਉਹ ਲਾਠੀ ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ, ਬਲਦਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਡਿੱਗੀ। ਰਾਮ ਨੇ, ਸਰਯੂ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਗਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਗਰਗ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਸ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਕਰੋ; ਇਹ ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਮਜ਼ਾਕ ਸੀ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਪਰਾਧ ਹੈ; ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ। ਹੁਣ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।” “ਸਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰੋਕਾਂਗਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਧਨ ਚਾਹੋ, ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪੂਣ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਮਿਲੇ।” ਤ੍ਰਿਜਟਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਲੈ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀ ਯਸ਼, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਵਧੇ। ਰਾਮ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਧਰਮ-ਪੂਰਕ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤਾ ਧਨ, ਸਹੀ ਆਦਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ। ਚਾਹੇ ਦੋ-ਜਾਤੀ ਦੋਸਤ, ਨੌਕਰ ਜਾਂ ਗਰੀਬ — ਕੋਈ ਵੀ ਉੱਥੇ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਦਾਨ ਅਤੇ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ। ਹੁਣ, ਵਾਲ਼ਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ, ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਤੀਹ-ਤੀਹਵੇਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੋ ਵੰਸ਼ਜ — ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ — ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਚਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੋ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਠਾਏ ਹੋਏ, ਸੀਤਾ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੋਕ ਮਹਲਾਂ, ਹਵੈਲੀਆਂ ਅਤੇ ਮਿਨਾਰਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੋਏ। ਗਲੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਛੱਤਾਂ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ। ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪੈਦਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਦੁਖੀ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਅਨੇਕ ਵਾਕ ਆਖੇ। “ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਦੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਕੇਵਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਹਨ।” “ਜੋ ਰਾਜ-ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਕੇਵਲ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਤਮਤਾ, ਦਾਨ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਅਮਿੱਟ ਛਾਪ ਛੱਡੀ।