ਭਰਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਯਜ੍ञਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲੋ ਤੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਘਰ ਵੇਖੋ ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਸੁਯਜ੍ञਾ ਨੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਯਜ੍ञਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਧੀਆ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਸੁੰਦਰ ਕੁੰਡਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਮੋਤੀ, ਕੰਗਣ, ਚੂੜੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਯਜ੍ञਾ ਨੂੰ ਸਮੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਮ੍ਰਿਦੁ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਇਕ ਹਾਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੜੀ ਲੈ ਜਾਓ; ਤੇ ਮੇਰੀ ਸਾਥੀ ਸੀਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਕਮਰ-ਬੰਦ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।” “ਮੇਰੀ ਸਾਥੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਜੋ ਜੰਗਲ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਚਮਕਦੇ ਪੈਜ਼ੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਵੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਵੈਦੇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਵਿਛਾਏ ਹੋਏ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪਲੰਗ ਵੀ ਲਗਾਓ।” ਰਾਮ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁੰਜਯਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਮਾਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਕਿਆਂ ਨਾਲ।” ਰਾਮ ਦੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪੂਰਵਕ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਸੁਯਜ੍ञਾ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਤੇ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਅਗਸਤਯ ਤੇ कौਸ਼ਿਕ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਜਿਵੇਂ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰ।” “ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਘਵ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ-ਚਾਂਦੀ, ਰਤਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੋ। ਤੈਤਰੀਯਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ ਤੇ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਹਨ, ਸੇਵਕ, ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਜਿੰਨਾ ਉਹ ਚਾਹੁਣ, ਦਿਓ।” “ਚਿਤਰਰਥ, ਜੋ ਚਿਰਕਾਲ ਤੋਂ ਸਲਾਹਕਾਰ ਤੇ ਰਥਚਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੋ। ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂ-ਝੁੰਡ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਕਠਕ ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਪਾਠਕ, ਜੋ ਲਾਠੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਧਿਆਨ ਰੱਖੋ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਆਲਸੀ ਤੇ ਆਰਾਮ-ਪਸੰਦ ਹਨ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਿਤ ਹਨ।” “ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਅੱਸੀ ਵਾਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ, ਦੋ ਸੌ ਵਧੀਆ ਬਲਦ, ਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪ ਚਾਵਲ ਦੇਵੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਕੋਲ ਆਈਆਂ ਕਮਰ-ਬੰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤੀਆਂ—ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਓ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ।” “ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸਾਰੇ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰ ਕਰੋ।” ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ, ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਨੂੰ, ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਆਏ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬੋਲੇ, “ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਘਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਘਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੱਕ ਖਾਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਖਜਾਂਚੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰਾ ਧਨ ਲਿਆਓ।” ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਨੇ ਧਨ ਲਿਆਇਆ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਢੇਰ, ਉਥੇ, ਵਾਕਈ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਦਿਸਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਤੇ ਜ਼ਰੂਰਤਮੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਗਰਗ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤ੍ਰਿਜਟਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਲ ਤੇ ਕਸੀਆ ਨਾਲ ਖੇਤੀ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਬੋਲੀ, “ਪਤੀ, ਜੋ ਸਤੀਆਂ ਲਈ ਦੇਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹਲ ਤੇ ਕਸੀਆ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ; ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਮ ਕੋਲ ਜਾਓ—ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਏ।” ਤ੍ਰਿਜਟਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਪੰਜਵੇਂ ਘੇਰੇ ਤੱਕ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਰਾਮ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮਹਾਂਬਲੀ, ਮੈਂ ਗਰੀਬ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਬਹੁਤ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।” ਰਾਮ ਨੇ ਹਲਕੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਜਿੰਨੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਓ, ਉਤਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲੇਗੀ।” ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕਮਰ ਤੇ ਲਪੇਟਿਆ, ਲਾਠੀ ਫੜੀ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਲਾਠੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ, ਬਲਦਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਡਿੱਗ ਪਈ। ਰਾਮ ਨੇ, ਸਰਯੂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਗਰਗ ਵੰਸ਼ੀ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਹਾਸ-ਮਜਾਕ ਸੀ। ਇਹ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ। ਹੁਣ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁਂਦੇ ਹੋ।” “ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੋਕਟੋਕ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਜੋ ਧਨ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਯਸ਼ ਮਿਲੇ।