ਰਾਮ ਜੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ‘ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਏ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ—ਤੇਰਾ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ—ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂ। ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ ਚਾਕਰ ਵੀ। ਪਰ ਤੂੰ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁਯਜ્ઞ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਮਾਣਯੋਗ ਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਭਲੇ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਸੁਯਜ्ञ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮਿੱਤ੍ਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਸੁਯਜ्ञ ਨੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਯਜ्ञ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਕਰਧਨ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਰ, ਰਤਨਾਂ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਯਜ्ञ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਿੱਠੇ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਕ ਹਾਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੰਜੀਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ; ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸਾਥੀ ਸੀਤਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਕੰਘਣ ਵੀ ਦੇਵੇ। ਮੇਰੀ ਸਾਥੀ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ ਪਾਇਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਵੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਕ ਸੋਹਣੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮੰਜੀ ਵੀ ਲੈ ਜਾ। ਇਹ ਹਾਥੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁੰਜਯ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਮਾਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਨਾਲ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ।" ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਇੰਨਾ ਆਦਰ ਤੇ ਦਾਨ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ ਸੁਯਜ्ञ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਬਿਲਕੁਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ, ਅਗਸਤ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਫ਼ਸਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ।" "ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਘਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਚਾਂਦੀ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਧਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ। ਤੇ ਜੋ ਤੈਤਰੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਹਨ, ਸੇਵਕ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਦੇ, ਜਿੰਨਾ ਉਹ ਚਾਹੁਣ। ਤੇ ਚਿਤਰਥ, ਜੋ ਚਾਲਕ ਤੇ ਮਸ਼ਵਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ।" "ਸਭ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਕਠਕ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇ ਦੇ ਪਾਠਕਾਂ ਅਤੇ ਦੰਡਧਾਰੀ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਆਲਸੀ ਤੇ ਆਰਾਮ ਪਸੰਦ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅੱਸੀ ਵਾਹਨ, ਦੋ ਸੌ ਚੰਗੇ ਬਲਦ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮਣ ਚਾਵਲ ਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ, ਤੇ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਕੋਲ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੰਡਲੀ ਆਈ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ-ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ।" "ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਆਪਣੇ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਆਦਰ ਕਰ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਖੁਦ ਹੀ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦਿੱਤਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ, ਗਲ ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ। "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਵਾਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਘਰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਾ ਰਹਿਣ ਦੇਣਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਖਜ਼ਾਨਚੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਧਨ ਲਿਆਉ।" ਫਿਰ, ਸਭ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਧਨ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਢੇਰ ਉੱਥੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਚਮੁਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਗਰਗ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਚੁੱਗ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਲ ਤੇ ਕਸੀਆ ਨਾਲ ਖੇਤੀ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹਲ ਤੇ ਕਸੀਆ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮਨ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਮ ਕੋਲ ਜਾ—ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।" ਤ੍ਰਿਜਟਾ, ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਸਭਾ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਘੇਰੇ ਤੱਕ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਮ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਗਰੀਬ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਵਧੇਰੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਖੋਦ ਕੇ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰ।" ਤਦ ਰਾਮ ਨੇ ਹਲਕਾ ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ; ਜਿੰਨੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਮਿਲੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਧੋਤੀ ਕਸ ਲਈ, ਲਾਠੀ ਫੜੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।