ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ Ṛṣyaśṛṅga ਸੀ, ਇੱਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇਸ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਕਈ ਅਨੋਖੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਭਾਗਿਆ ਖੁਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਇੱਥੇ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿਲੋਂ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਚਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜਦੋਂ Ṛṣyaśṛṅga ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬਰਸਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਸਾਧੂ ਨੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਉਸਦੀ ਸਲਾਮੀ ਦੇਣ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਆਵੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਰਿਵਾਜ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਧੀ Śāntā ਦੀ ਸੌਂਪਣੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਅਤੇ Ṛṣyaśṛṅga, ਜੋ ਕਿ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ Śāntā ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਦੋਸਤ ਰਾਜਾ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰੋਮਪਾਦਾ ਨਾਲ ਸਾਥ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਧੀ Śāntā ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ। ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਬੇਬੱਚੇ ਸੀ, ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ Śāntā ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਲਈ ਬਲੀਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੀ ਵੰਸ਼ਵਿਰਾਸਤ ਜਾਰੀ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ Ṛṣyaśṛṅga ਨੇ ਸੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਬਲੀਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਹਿਮਤ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ Ṛṣyaśṛṅga ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿਫਾਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ Ṛṣyaśṛṅga ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਉਸ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿੱਥੇ Ṛṣyaśṛṅga ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ Ṛṣyaśṛṅga ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤੇ ਨੂੰ ਇਜ਼ਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। ਰੋਮਪਾਦਾ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, Ṛṣyaśṛṅga ਦੇ ਪਿਤੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਧਨਾਂ ਨਾਲ ਇਜ਼ਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ Ṛṣyaśṛṅga ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ। ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਰੋਮਪਾਦਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ Śāntā, ਉਸਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਹੈ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜਾਵੇ। Ṛṣyaśṛṅga ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਠੀਕ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾਇਕੀ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਸੁਨੇਹੇ ਭੇਜੇ, ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਪੂਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।" ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਬਾਜ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਡੁੰਡੀ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ Ṛṣyaśṛṅga ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ Ṛṣyaśṛṅga ਨੂੰ ਇਜ਼ਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਸੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਲਈ Ṛṣyaśṛṅga ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬਸੰਤ ਆਇਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਬਲੀਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ।