ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਲਾਇਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸੀਤਾ ਪੂਰੀ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾ ਲੋ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਵੀ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।” ਉਹ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਫਾਵੜਾ ਅਤੇ ਟੋਕਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲੇਗਾ ਅਤੇ ਰਸਤਾ ਵਿਖਾਏਗਾ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਮ ਲਈ ਜੜਾਂ, ਫਲ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨੀਆਂ ਲਈ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਆਹਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇਗਾ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣਗੇ, ਜਦਕਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜਾਗਣ ਜਾਂ ਸੋਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ। ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ-ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਰੁਣ ਨੇ ਜਨਕ ਦੇ ਮਹਾ-ਯਜਨ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਤਿਸ਼ਕਟਿ, ਦਿਵ੍ਯ ਕਵਚ, ਦੋ ਅਖੂਤ ਤੀਰ-ਕਟਾਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਦੋ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਲਿਆ। ਆਪਣਾ ਮਨ ਫਾਰਸਟ-ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕੁਟੁੰਬ-ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਥਿਆਰ ਲਏ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਖਾਏ, ਜੋ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ ਲਕਸ਼ਮਣ।” ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਸਤੀਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਸੁਯਜ੍ञ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਓ। ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੰਮਾਨ ਕਰਨਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੀ ਬਤੀ-ਦੂਜੀ ਅਧਿਆਇ ਆਰੰਭ ਹੋਈ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦਾ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੁਕਮ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੁਯਜ੍ञ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਅੱਗ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲੋ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਖੋ ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਕੀਤੇ ਹਨ।” ਫਿਰ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਯਜ੍ञ ਨੇ ਸਾਂਝ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਯਜ੍ञ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕੜੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਣ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਰਤਨ, ਬਾਂਗਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਯਜ੍ञ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸੁਭਾਵਕ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਹਾਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੇਨ ਲੈ ਜਾਓ; ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸਾਥੀ ਸੀਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਮਰਬੰਦ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੀਤਾ ਵਧੀਆ ਪਾਜ਼ੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਂਗਲਾਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੈਦੇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੁਯਜ੍ञ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਧੀਆ ਵਿਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਲੰਗ ਲਗਾਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਹਾਥੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੁੰਜਯਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਾਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਇਹ ਗਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਸੁਯਜ੍ञ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਭਰਾ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਅਗਸਤਯ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕ, ਇਹ ਦੋ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।” “ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਘਵ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਸੋਨਾ-ਚਾਂਦੀ, ਰਤਨ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦਿਓ। ਤੈਤਰੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ-ਮਗਨ ਹਨ, ਜੋ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ, ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਜਿੰਨਾ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਦਿਓ।” “ਚਿਤਰਥ, ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿਓ।” “ਸਭ ਪਸ਼ੂ-ਝੁੰਡਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਅਤੇ ਕਠਕ-ਪਾਠਕ ਅਤੇ ਦੰਡ-ਧਾਰੀ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਹਨ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਦਿਨ-ਚਰਿਆ ਪਾਠ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਆਰਾਮ-ਪਸੰਦ ਹਨ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।” “ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਅੱਸੀ ਰਥਾਂ ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਦੋ-ਸੌ ਵਧੀਆ ਬਲਦ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪ ਚਾਵਲ ਦਿਓ।” “ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਿਓ; ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਕੋਲ ਜੋ ਕਮਰਬੰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਆਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ-ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਓ।” “ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰੋ।” ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਧਨ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਤਰਣ ਕੀਤਾ, ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਧੀਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਗਲਾ ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਿੱਤੀ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਘਰ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਘਰ, ਹਰੇਕ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਵਾਪਸੀ ਤੱਕ, ਖਾਲੀ ਨਾ ਰਹੇ।” ਇਹ ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਆਧੀਨ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਖਜਾਂਚੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰਾ ਧਨ ਲਿਆਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ-ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।