ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਛੱਡਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਣ ਲਿਆ ਕਿ ਜੇ ਭਾਰਤ, ਜੋ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾਂ ਰਾਜ ਕਰੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਕਟ ਲੈ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਾਤਾ ਕੌਸਲਿਆ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਿਹੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਧੀਰਜ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲੋ, ਇਹ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਵੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼, ਖੁਰਪੀ ਅਤੇ ਟੋਕਰੀ ਲੈ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਚੱਲਾਂਗਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜੜੀਆਂ, ਫਲ ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਰਹਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਵੈਦੇਹੀ (ਸੀਤਾ ਜੀ) ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਜਾਗਣ ਜਾਂ ਸੁੱਤ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਹਰ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।" ਰਾਮ ਜੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਆ।" ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਧਰਮਕ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਰੁਣ ਨੇ ਜਨਕ ਜੀ ਦੇ ਮਹਾਂ ਯਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕਵਚ, ਦੋ ਅਖੂਟ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੋਲੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦੋ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਲਿਆਏ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਇක්ෂਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕੁਲਗੁਰੂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਲੈ ਲਏ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾਏ, ਜੋ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਾਂ। ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਹਨ। ਪਰ ਤੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਪੁੱਤਰ ਸੁਯਜ্ঞ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਿਅ ਤੇ ਹਿਤਕਾਰੀ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਸੁਯਜ्ञ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲੋ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਖੋ ਜੋ ਔਖੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਸੁਯਜ्ञ ਨੇ ਸਾਂਝ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਉਤਮ ਕੜੇ, ਸੁੰਦਰ ਕੁੰਡਲ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਰਤਨ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੁਯਜ्ञ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੁਯਜ्ञ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੁਖੀ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਮਾਲਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੜੀ ਲੈ ਜਾਓ, ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੰਧੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਸਾਥੀ (ਸੀਤਾ) ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੋਹਣੇ ਪਾਜੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਵੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਵੈਦੇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਵਿਛੋਣ ਵਾਲਾ ਰਤਨ ਜੜਿਆ ਪਲੰਗ ਵੀ ਲਗਵਾਓ। ਇਹ ਹਾਥੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁੰਜਯ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਾਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੁਦਰਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਰਾਮ ਜੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਸੁਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੁਯਜ्ञ ਨੇ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ, ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਅਗਸਤ ਅਤੇ ਕਉਸ਼ਿਕ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਸੱਦੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਰਤਨ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦਿਓ।" "ਤੇ ਤੈੱਤਰੀਯ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਕੌਸਲਿਆ ਜੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੱਡੀ, ਸੇਵਕ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਜਿੰਨਾ ਉਹ ਚਾਹੁਣ, ਦਿਓ।" "ਚਿਤਰਥ ਰਥੀ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਸੇਵਕ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਉਚਿਤ ਰਤਨ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੋ।" "ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਝੁੰਡਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਕਠਕ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੰਡ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਨਿੱਤ ਦੀ ਪਾਠ-ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਆਲਸੀ ਤੇ ਆਰਾਮ-ਪਸੰਦ ਹਨ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅੱਸੀ ਰਤਨ ਭਰੇ ਵਾਹਨ, ਦੋ ਸੌ ਵਧੀਆ ਬਲਦ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਝਾ ਚਾਵਲ ਦਿਓ।" "ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਿਓ। ਕੌਸਲਿਆ ਜੀ ਕੋਲ ਜੋ ਗਰਦਨ-ਪੱਟੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ-ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਓ।" "ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਕੌਸਲਿਆ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਉਤਮ ਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਆਦਰ ਕਰ।" ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਖੁਦ ਹੀ ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ।