ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਰੱਖੀ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵਾਂਗੂ ਸਮਝੋ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਰਘੁਨੰਦਨ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗੀ, ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹੇਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਨਾਕ ਕਟਾ ਲੈਂਦੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਪਰ, ਰਾਮ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਾਚਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬਿਨਾਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਵੋ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਵਰਗ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦਿਆਂ ਕਦੇ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਰਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਕੂਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਨੁਕੀਲੇ ਡੰਢੇ, ਕਾਂਟੇਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੋਗੇ, ਮੈਨੂੰ ਰੂਈ ਜਾਂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਂਗੂ ਨਰਮ ਲੱਗਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡੀ ਧੂੜ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਨਣ ਦੀ ਲੀਪ ਵਾਂਗੂ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਤੇ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁਤਾਂਗੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਹਾਵਣਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਪੱਤੇ, ਫਲ ਜਾਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੀ। ਉੱਥੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਓ ਜਾਂ ਘਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗੀ। ਉੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਅਸੁਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭਾਰ ਬਣਾਂਗੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੀ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਰਕ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਵਾਂਗੀ—ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾ ਆਵਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ, ਮੌਤ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇਗੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਦੁੱਖ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੀ—ਫਿਰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਾਂਗੀ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦੀ ਹੋਈ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸੋਗ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਈ। ਉਹ ਰੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਈ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਈ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੋਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਸੂ ਬਹਿ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿਹਰਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ, ਕੰਵਲ ਦੇ ਸੁੱਕ ਜਾਣ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ। "ਹੇ ਪ੍ਰੇਮਣੀ, ਸੱਚ ਪੁੱਛੋ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਜੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਿਲੇ। ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਪੋ-ਆਪ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰੇ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ। ਮੈਥਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲਈ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈਂ, ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।" "ਹੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਨਾ ਜਾਂਦਾ, ਜੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ, ਜੋ ਸੱਚ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਨਾ ਕਰਦੀ। ਇਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ—ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨ ਮੰਨੂੰ, ਤਾਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਜੋ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ? ਜਿਥੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਹੋਣ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਓਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ।" "ਨਾ ਸੱਚ, ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਮਾਣ, ਨਾ ਵੱਡੇ ਹਵਨ—ਹੇ ਸੀਤਾ—ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਸਵਰਗ, ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਗਿਆਨ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਸੁਖ—ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲੋਕ, ਗੰਧਰਵ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਗਿਆ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।" "ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਲੈ ਚਲਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰ ਲੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ। ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਲਈ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣ।" "ਹਰੇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਨਿਸਚੈ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਵੀ ਯੋਗ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਫੈਸਲਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" "ਹੁਣ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਜੰਗਲ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ; ਹੁਣ ਤਾਂ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।" "ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਤੇ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ; ਜੋ ਵੀ ਮੰਗਣ ਆਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।" "ਸਾਰੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ, ਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ—" "ਬਿਸਤਰੇ, ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।" ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਜੰਗਲ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਰਾਣੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਦਾਨ ਦੇਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।