ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਚੰਦ ਜੀ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਘਵ! ਮੈਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਦਾ ਜੀਵਨ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਰਹਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੋਂ ਜਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ, ਵਿਹਲੜੀ, ਤੇ ਦੁੱਖ–ਸੁਖ ਵਿਚ ਸਾਥੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ! ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੌਤ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਵਾਂਗੀ।" ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਬਾਹੁ-ਬਲੀ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਅਜੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਥਲੀ ਜੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਰਮ ਹੰਝੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੋਮਲ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਵਲੋਂ ਧੀਰਜ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮੈਥਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਸੀਤਾ ਜੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਜਵਾਈ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀ ਸੋਚਿਆ? ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀ ਵੇਖੀ? ਹਾਏ! ਜੇ ਲੋਕ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਦੇਣ ਕਿ ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਆਖਰ ਕੀ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ, ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਾਂਗ ਜਾਣ, ਜੋ ਸਤ੍ਯਵਾਨ, ਦ੍ਯੁਮਤਸੇਨ ਦੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਲਈ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸੀ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਾਂਗੀ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼! ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤੈਥੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਸ਼ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਂਗੀ; ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਨਾਕ ਕੱਟਾਈ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।" "ਤੂੰ ਆਪ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਰਾਮ! ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਯੋਗ ਬੋਲਿਆ, ਤੂੰ ਉਸਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼! ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਕਦਾਪੀ ਨਾ ਜਾਵੀਂ; ਚਾਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਵਰਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।" "ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਰਸਤੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਰਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੀ ਨਹੀਂ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕੂਸ਼ਾ ਘਾਸ, ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ, ਨੁਕੀਲੇ ਤਣੇ, ਤੇ ਰੇਤ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਮ੍ਰਿਗ ਛਾਲ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਲੱਗਣਗੇ। ਹੇ ਪਿਆਰੇ! ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੈਣ ਵਾਲੀ ਧੂੜ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਚੰਦਨ ਦੇ ਲੇਪ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇਗੀ। ਜਦ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਤੇ ਸੋਵਾਂਗੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਦਾਈ ਲੱਗੇਗਾ।" "ਜੋ ਵੀ ਪੱਤੇ, ਮੁੱਲ, ਜਾਂ ਫਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇਵੇਂ, ਚਾਹੇ ਘੱਟ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਾਨ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੀ। ਉੱਥੇ, ਮੌਸਮੀ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਜਾਂ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ। ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਅਸੁਖਾਦਾਇਕ ਗੱਲ ਨਾ ਵੇਖੀਂ; ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਾਰ ਬਣਾਂਗੀ।" "ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਹੀ ਸਵਰਗ ਸਵਰਗ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਉਹ ਨਰਕ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਡੋਲਣ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਵਾਂਗੀ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾ ਆਵਾਂ।" "ਤੇਰੇ ਛੱਡਣ ਤੇ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਜੀਉਂਗੀ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੌਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਦੁੱਖ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ—ਫਿਰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਤਕ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਵੇਂ ਰਹਾਂਗੀ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੰਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਬਿਲਕਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਕਈ ਦਰਦ ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਾਥੀਣ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਲੱਕੜੀ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਿਆ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੰਝੂਆਂ ਨੇ ਸੁਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੁੱਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇ ਬਚਨ ਕਹੇ, "ਹੇ ਸੁਧਰਮੀ ਇਸਤਰੀ! ਸੱਚ ਮੁੱਚ, ਜੇਕਰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੈ-ਭੂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈਂ, ਮੈਥਲੀ, ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।