ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਦੇ ਵਨਵਾਸ ਜਾਣ ਦੀ ਘੜੀ ਆਈ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵ ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ, ਵਡਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਰਾਮਾ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨੇੜੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।” ਸੀਤਾ ਜੀ ਆਗੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਵਨਵਾਸ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਹ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਨਵਾਸ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ। ਇਹ ਹੁਕਮ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਵਾਂਗੀ; ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਸੱਚ ਹੋਵੇ।” ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਵਨਵਾਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਅਭਿਆਸਵਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਹੀ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਸਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ, ਇਕ ਸੰਤ ਇਸਤਰੀ ਨੇ, ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਨਵਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਦਸੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ, ਰਾਮਾ, ਵਨਵਾਸ ਲਈ ਮਨਾਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਰਾਘਵ, ਵਨਵਾਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ; ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜੀਵਨ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਪਤੀ ਦੀ ਪੀਰਵੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।” ਉਹ ਆਗੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਰਾਮਾ, ਮੇਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਿਆ ਰਹੇਗਾ; ਇਹ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨੇ ਪਿਤਾਵਾਂ ਤੋਂ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਰਮ ਤੇ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਹਾਂ, ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ—ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ?” ਸੀਤਾ ਜੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ, ਨਿਰਧਨ, ਤੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਹਾਂ, ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਨਾਲ ਵਨਵਾਸ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੌਤ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ, ਪਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਬਹੁ-ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਸੀਤਾ ਜੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਰਮ ਅੰਸੂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਤੋਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੀਹਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਵਿੱਚ। ਰਾਮ ਦੇ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਵਨਵਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਨਾਲ ਫਿਰ ਬੋਲਦੀ ਹੈ। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਅਭਿਮਾਨ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਦੋਂ ਜਵਾਈ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਰਦ ਦੀ ਥਾਂ ਔਰਤ ਦੇਖੀ ਸੀ? ਜੇ ਲੋਕ ਅਜਾਣੇ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।” “ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਾਂਗ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਸਤ੍ਯਵਾਨ, ਦਯੁਮਤਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਲਈ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾਂਗੀ, ਰਾਘਵ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਇਸਤਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।” “ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੀ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਨਾਚਣ ਵਾਲੀ ਵਾਂਗ, ਰਾਮਾ। ਜਿਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਉਚਿਤ ਬੋਲਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਦੋਸ਼। ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਵਨਵਾਸ ਲਈ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; asceticism, ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਸਵਰਗ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ।” “ਮੈਂ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ, ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਰਾਮ ਤੇ ਫੁਰੀ ਵਿੱਚ। ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਨਰਮ ਛੜ, ਛੋਟੇ-ਬਲਦੇ ਪੌਦੇ, ਤੇ ਕਾਂਟੇਦਾਰ ਦਰੱਖਤ, ਜਦ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵਾਂਗੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੂਤੀ ਜਾਂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਲੱਗਣਗੇ। ਪਿਆਰੇ, ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਦੇ ਲੇਪ ਵਾਂਗ ਮਾਨ ਲਵਾਂਗੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਘਾਹ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਠਾਂਗੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?” “ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਪੱਤੇ, ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਫਲ ਲਿਆਉਂਗੇ, ਚਾਹੇ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਮੀਠਾ ਮਾਨਾਂਗੀ। ਉੱਥੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਘਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਮੌਸਮੀ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਅਸੁਖਦਾਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖੋਗੇ; ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਂਗੀ।” “ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵੀ ਸਵਰਗ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਨਰਕ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣਕੇ, ਰਾਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹਾਂ, ਵਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਵਾਂਗੀ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਵਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਵਨਵਾਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।