ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਜੋ ਖਾਮੀਆਂ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਗੁਣ ਹੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰਣ, ਸਿੰਘ, ਹਾਥੀ, ਬੱਘ, ਸ਼ਰਭ, ਊਠ, ਸੂਅਰ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਹੋਣਗੇ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣਗੇ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣਗੇ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਹੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਹੇ ਰਾਮ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਔਰਤ ਜੀਊਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ, ਇਹ ਉਦਾਹਰਨ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਵੀਰ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਆਈ ਹਾਂ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਤੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਵਾਂ; ਆਓ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੋਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਔਖਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਅਡੋਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਸੰਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਭਿਕਸ਼ੁਣੀ ਤੋਂ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਲੈ ਚਲੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਲਈ; ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਦਾ ਜੰਗਲ ਜੀਵਨ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਔਰਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੇਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੋੜਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਵਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੋਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਤੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮਪਤਨੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ—ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਣ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਤੇ ਨਿਰਾਸ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕਕੁਤਥ ਵੰਸ਼ੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੌਤ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਵਾਂਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਜਾਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਬਲਵਾਨ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਜੰਗਲ ਲਿਜਾਣ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਥਲੀ ਜੀ ਘਬਰਾਵਟ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਰਮ ਹੰਝੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਪਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਕੁਤਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਹੋਈ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਵਲੋਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਮੈਥਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ, ਚੌੜੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਮਾਈ ਬਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਿਆ? ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦੇ ਗੁਣ ਵੇਖ ਲਏ? ਹਾਏ, ਜੇ ਲੋਕ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਐਸਾ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਾਂਗ ਜਾਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਚਲਦੀ ਸੀ; ਮੈਂ ਵੀ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਵਰਤਾਂਗੀਂ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਂਗੀ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਨਾਕ ਕੱਟਾ ਦੇਵੇ। ਤੂੰ ਆਪ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਮਿਲੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਸਹੀ ਹੈ, ਕਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਤੂੰ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਉਸਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਤੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼। ਬਿਨਾ ਮੈਨੂੰ ਲਏ, ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਿਕਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਵਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਰਾਮ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਵੇਲੇ ਹੋਵੇ। ਕੂਸ਼ ਘਾਹ, ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਜਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਰੂਈ ਜਾਂ ਮ੍ਰਿਗਛਾਲਾ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਲੱਗਣਗੀਆਂ। ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜਦ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਪਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਦਨ ਦੇ ਲੇਪ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨੂੰਗੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਤੇ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਲੰਮੀਆਂ ਹੋਵਾਂਗੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਪੱਤੇ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਫਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇਵੇਂ, ਚਾਹੇ ਥੋੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਧ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠਾ ਮੰਨੂਗੀ। ਉੱਥੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਘਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮੌਸਮੀ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁਖ ਲਵਾਂਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਲਿਜਾਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਪੂਰੇ ਪਿਆਰ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਸਮਰਪਣ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।